Robbie is de ideale romanfiguur. Hoe vaak ben ik begonnen met een boek over hem? Robbie, het hele verhaal, het. Of Robbie, de musical, met Danny de Munk in een glansrol. Het is er nooit van gekomen. Als iemand zoiets kan schrijven, ben ik het. Sorry voor het borstgetrommel. Maar ik mag wel zeggen: Ik ben een kenner. Een Robbie-o-loog. Ik kan hem duiden. Ik heb van weinig dingen verstand. Maar van Robbie weet ik alles. Ik ben waarschijnlijk de enige die zijn boek twee keer gelezen heeft.

Ook dat hij nu burgemeester wil worden, had ik al voorspeld. Drie jaar geleden vroeg ik hem op de nieuwjaarsreceptie van de gemeente Amsterdam of hij nog iets leuks ging doen.

Hij gooide er een goochem glimlachje uit. ‘Ja. Leuke dingen.’ Zijn oogjes twinkelden. Dan tref je de Oudkerk die leuk is. Dan spuit de energie uit zijn lichaam. Hij gooide de ene scoop na de andere eruit. Over Heleen van Rooijen. Over Job Cohen. Over Ad Melkert. Het ene verhaal was nog smeuïger dan het andere. Maar er was één probleem. Hij zei namelijk na elke ontboezeming: ‘dat mag je allemaal niet opschrijven.’ 


Uiteindelijk kwam hij toch met een nieuwtje dat ik wel mocht melden:


‘Over 3 jaar ga ik Job Cohen opvolgen.’
‘Als burgemeester?’
Hij knikte met zijn hele lichaam. Hij legde een hand op mijn schouder. Een machtige hand. Die kon mij maken en breken. Hij kneedde even mijn schouderblad, terwijl hij even naar zijn vrouw keek. Hij knikte. ‘Zij bepaalt wat ik ga doen.’

Kennelijk heeft ze nu haar ja-woord gegeven.