Voor politicofielen is dit een fantastisch jaar. Campagnes. Verkiezingen. Vallende ministers. En weer verkiezingen. Dan even uitrusten. Dan formeren. Er niet uit komen. Breken. Knallende ruzies. Een kabinet dat er twee maanden zit. Weer ruzie. Weer knallen. Dat is allemaal heerlijk hoogstaand theater. (verscheen eerder op www.fispr.nl)

Pas tegen kerst wordt het weer rustig. Als we dan in het nieuwe jaar, in februari 2011 verkiezingen hebben, zijn alle lijsttrekkers vervangen. Net als in 2002. Maar nu lopen we te ver vooruit.

Terug naar de politicofiel. Dat ben ik. Ik zuig. Ik proef. Ik eet. Ik drink de politiek elke dag. En alles vanaf de zijlijn, de mooiste plek in het politieke theater.

En toch. Als het voor mij een prachtig jaar is, betekent dat veel gekrakeel. Veel meningsvorming. Veel boze gezichten die stampvoetend door het politieke landschap stappen. En dat is weer niet goed voor het bestuur van de bv Nederland.

Saai is goed. Dat betekent namelijk stabiliteit. Bestuurlijke stabiliteit betekent rust. En rust betekent (in dit geval) welvaart en vooruitgang. En dat betekent dat er veel ‘blije gezichtjes’ zijn in Nederland.

Het politieke systeem is ontploft. Overal liggen nog scherven. Die worden niet opgeruimd, omdat al die scherven scherpe randjes hebben. Lijmen is dus moeilijk. Iedereen die een poging doet de boel bij mekaar te brengen, snijdt zich in de vingers.

Toch zal iemand het moeten doen. Iemand zal boven de partijen moeten staan en het gekrakeel stoppen. Een Obama-achtige. Een heilige. Een onkreukbare. Iemand die bijvoorbeeld PvdA, GroenLinks, D66 en VVD bij elkaar brengt. Progressieve partijen die het individu centraal stellen (of dat zouden moeten doen). Zij kunnen het opnemen tegen de groepsdenkers van CDA, PVV en SP. Een progressief blok tegen een conservatief blok. Lekker duidelijk.

Samenwerking is het enige dat telt. Hartstikke saai natuurlijk. En voor de politicofiel is dat hetzelfde als dat twee voetbalteams een afspraak maken om de punten te delen en alleen maar balletjes breed tikken. Maar goed. Voor het landsbelang wil ik mijn hobby wel opgeven.