Home arrow Home arrow De gelukkige Wouter
De gelukkige Wouter
 

bos.jpgDaar liep hij, Wouter Bos. Op de Herengracht. Hij keek naar links. Hij keek naar rechts. En toen liep hij het partijbureau van de PvdA binnen. Hij was daar om een stukje van het partijprogramma te schrijven. Bij wijze van spreken had hij zijn lunchtrommeltje onder zijn arm. Het programma is vorige week gepresenteerd. Dat was dus de allerlaatste klus van Wouter. Vanaf deze week is hij officieel werkloos.

(Uit De Echo van deze week)

Dat raakte me. De eenzame Wouter. Weggegooid, eigenlijk. Martin Bril noemde hem ooit ‘misschien wel te goed’. En dan nu? Eenzaam. Ik had het erover met Lilianne Ploumen – de PvdA voorzitter. ‘We weten nog niet wat ‘we’ gaan doen’, zei ze cryptisch.


Hij schrijft een boek. Dat denk ik. Dat zou ik in ieder geval gaan doen. Misschien wel een Kousbroekiaans poezenboek. Of - helemaal mooi natuurlijk - het grote boek over Rob Oudkerk. Daarnaast gaat hij wandelen. Over de grachten, als een kromgetrokken Carmiggelt. Maar ook op de hei. Om te denken. Om te voelen. Om te wachten totdat God hem een opdracht geeft. Maar God bestaat niet. Dat weet Wouter ook wel. Hij is een gereformeerde jongen en heeft zijn jonge jaren moeten vrezen voor die God. Daar is hij nu niet bang meer voor.


Na een maand wandelen, weet hij het. Wouter wordt burgemeester. Hij wordt de eerste burgervader van Amsterdam die juicht voor Feyenoord. (…) Stel je dat eens voor! Nee dus. Hij wordt ook niet de nieuwe president van de Nederlandse Bank, zoals ik eerder hoorde. Nee. Wouter gaat iets anders doen. Iets dat totaal niet bij hem past. Geen bestuur. Geen bedrijfsleven. Geen internationale carrière.


Hij wordt dichter. Niet zomaar een dichter. Nee. Een poëet. Met een fles in een papieren zak. En met veel sigaretten. Ter inspiratie ligt hij onder de Magere Brug. Hij gaat naar de hoeren. Gewoon om te voelen wat zij voelen. Hij zingt. Hij danst. Hij is gelukkig. Ja. Dat is het. Ik denk dat Wouter Bos de komende tijd ontzettend gelukkig wordt.

Wat ik eigenlijk wilde schrijven.

Ik mis Wouter. Maar ik lijk de enige wel.




Gepost op: 11:05 - 14-04-2010






Reacties op dit bericht (1)




Niet alleen in verwondering 11:11 - 14-04-2010 | Rapporteer reactie
Marcel, meerdere mensen missen Wouter Bos. Maar dan wel de Wouter Bos die de PvdA krachtig hervormde tot een moderne, gedemocratiseerde partij die in alle teams maar een systeem speelde, namelijk dat van de sociaal-democratie. De Wouter Bos die een prachtige integratienota schreef die enthousiast werd onthaald door de hele partij. De Wouter Bos die kon lachen en huilen als de beste. De Wouter Bos die zijn eigen Derde Weg was.  
 
De Wouter Bos die nooit heeft mogen bestaan. Dat is de Wouter Bos die we het meeste missen. Wouter Bos van wie we wensen dat-ie een schaduw over zijn opvolger werpt.


George Knight




Reageren



mXcomment 1.0.6 © 2007-2012 - visualclinic.fr
License Creative Commons - Some rights reserved


Weblogs

Laatste tweets

Links

Zoeken

RSS