 God, wat was ze dronken, mijn Khadija, mijn moslima. Tien jaar terug. Het was zo’n hete nacht, zo’n zweterige nacht. Khadija was niet gewend te drinken, dus die lag al na drie glazen onder tafel. Op een gegeven moment keek ze naar haar glas en zei ze: ‘Van dat spul word je minder gelovig.’ Ik schonk bij. Maar vervolgens viel ze op mijn schoot in slaap. Mooie Khaijdija. Ik heb nog een kwartier haar zwarte haar gestreeld.
Das war einmal. We waren jong. In de lente van ons leven keken we uit over Amsterdam, vanaf mijn balkon. En Amsterdam keek naar ons. Dat dachten wij. Want Jezus, het was toch een kwestie van tijd tot ze ons ontdekten.
Tien jaar later is alles anders.
Gisteren belde ze weer. Khadija. Ze was streng, zoals ze altijd geweest was. Ik wil het over ‘toen’ hebben. Over hoe we toen waren. Niet over hoe we nu zijn. Toen ik ophing, voelde ik me zwaarder dan ooit. Ik tikte op mijn buik, ik wreef mijn voorhoofd rood. ‘We leven in het verleden.’
Daarna stopte ik twee kinderen in de auto om naar Artis te rijden.
Het feuilleton:
Hier: Liefdesbrief aan de moslima
Hier, deel 2, Nog een keer de Moslima
Hier, deel 3, de dag dat ik moslim werd
Hier, deel 4, de drinkende moslima
Hier, deel 5, God als webcam
Hier, deel 6, Gehoofddoekte string
Hier, deel 7, de schuldige rug
Hier, deel 8, zondagavondmoslima
Hier, deel 9, Marokkaans fruit
Hier, deel 10, de geslagen moslima
Hier, deel 11, boodschappende moslima
Hier, deel 12, Cocoonen
Hier, deel 13, Moslima's kerstdiner
Hier, deel 14, Ze heette Khadija
Hier, deel 15, 'Ben je gelukkig?'
Hier, deel 15, In haar ogen zwemmen
Gepost op: 15:11 - 16-04-2010 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (0) |
|
|
