Femke. Alleen haar voornaam is genoeg. Een glimlachend gejuich stijgt op als haar naam valt in huize Duyvestijn. Als ze op tv verschijnt, verzucht mevrouw Duyvestijn: ‘Wat zegt ze dat toch goed!’. Ze slaat een arm om me heen. Mijn vrouw heeft moeite haar emoties de baas te blijven. ‘Femke’, fluistert ze. Maar zwijgt verder.
(column voor www.fispr.nl)
Dat was vroeger wel anders. Wij vonden Femke wel mooi. Maar we vonden haar ook een ontzettende zeikerd. Het was niet goed of het deugde niet. Altijd nee. Altijd ‘dit rechtse kabinet.’ Femke zat altijd in die verongelijkte modus waar je nu Geert Wilders vaak in ziet zitten. Altijd woorden als ‘kil’ en ‘niet humaan’. Mensen als Verdonk werden neergezet als heksen. Nee. Femke vonden wij maar een linkse betweter.
Sinds een jaar is dat veranderd. Ineens lijkt de lente echt bij haar binnengetreden. Lachen deed ze wel vaker. Dat was het niet. Nee. Het is haar complete uitstraling. Ze is gegroeid - volwassen, zo je wilt - en stijgt daardoor boven de partijen uit. Je ziet haar steeds vaker met de armen wijd uit elkaar staan. Zo’n zalvend gebaar, zoals Jezus dat vroeger ook deed. Ze gebruikt nu woorden als ‘samenwerken’. En soort 'we' in plaats van 'zij daar in die vreselijke regering. Op het congres zei ze het weer een paar keer in haar toespraak. Het ‘wij zijn klaar om te regeren’, komt er niet gekunsteld uit. Nee. Ze zegt er wel bij ‘het liefst over links’, maar toch, ze doet ook de deur naar rechts niet dicht.
Wat ik altijd van Wouter Bos verwachtte, lijkt Femke te doen. Groot zijn. Verbinden. Felix Rottenberg ziet in De Wereld Draait Door ook telkens een premier in haar. Femke. Premier. Twee woorden die ineens bij elkaar passen, zoals brood en pindakaas.
Iedereen ging er tot voor kort van uit dat Job Cohen de verlosser zou zijn. Hij zou met zijn rustige uitstraling hoog boven elke twijfel verheven zijn. Maar dat rustige ziet er inmiddels meer uit als ‘bedaagd’. En Femke - de langst zittende fractievoorzitter - heeft wel de ideeën die de oud burgemeester van Amsterdam ontbeert. Links-liberale vergezichten. Met veel vrijheid. En hier en daar een realistisch plukje milieu. Ze wil iets. Dat merk je aan alles. En wat wil Job nu eigenlijk?
Ik overdrijf.
Natuurlijk.
De campagnes zijn nog maar net begonnen. De peilingen lijken wel hartslagen. PvdA groeide gigantisch. Maar zakt weer. SP lijkt dood. Alexander en Geert zakken langs dezelfde gladde paal naar beneden. Balkenende frummelt zich terug (zoals hij dat altijd doet), maar wees niet verrast als Femke straks echt ‘zin in de toekomst’ heeft en boven iedereen uittorent, misschien wel samen met Marc Rutte. Zou een mooi duo zijn.
Een paars-groen Femkenistisch kabinet. Femke als Premier. Paul Scheffer op integratie, met Ayaan als staatssecretaris Islam. Eberhard krijgt wonen en wijken. Paul Rosenmöller komt terug. Ontwikkelingssamenwerking. Pieter Winsemius, Binnenlandse Zaken. HAFMO van Mierlo, hemelse zaken. Diederik Samsom, milieu. En klapstuk van het eerste Femkenistische kabinet: Wouter Bos terug op financiën.
Gepost op: 12:39 - 19-04-2010 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (17) |
|
|