Schotels aan de balkons. Veel was. Een ontplofte prullenbak. Een auto zonder wielen. Khadija zei dat ik hier niet moest komen. Dit was haar ‘fokking’ wereld. Daar had ik niks te zoeken.

‘Ik ga naar je vader toe en zeg dat ik met z’n dochter wil trouwen.’
‘Nee. Marcel. Jij wilt een verhaal. Jij komt hier kijken hoe die arme moslims leven. En dan schrijf je straks op dat die jongeren daar mijn broers zijn die me in de gaten houden. Weet je, Marcel, het is gewoon over tussen ons. Begrijp dat een keer.’

Ik wilde niks meer zeggen. Ik boog mijn hoofd over het stuur. Mijn ellebogen op de handvaten. Ik zuchtte. Ik ging weg. Na die zucht. Maar ik wilde nog iets pathetisch zeggen. Iets van eeuwige liefde. Iets van de ware. Maar ik kon niets verzinnen. Dus keek ik haar alleen maar aan.

Haar lippen. Jezus.

‘Mag ik je nog één zoen geven, dan?’ vroeg ik.
Khadija keek om zich heen. Ze lachte. Ze keek naar de grond. En fluisterde heel zacht: 'die mag je me morgen geven. Dan kom ik naar je toe.’