Waar ging het mis? De kopvoddentax? Ja. Natuurlijk. Dat was het meest herkenbare keerpunt. Toen bleek duidelijk dat Geert het kwijt was. Dat hij aan het zoeken was. Dat hij grenzen voorbij ging om te scoren. Maar het lag al daarvoor.

Heel ver daarvoor. Het punt waarop het misging, was toen Bart-Jan Spruyt hem niet meer wilde steunen. Dat was ergens in 2006. Toen Geert nog aan zijn grote opmars moest beginnen. Spruyt keek toe hoe Geert iemand als Dion Graus, met zijn wapperende manen binnen de partij haalde. Dat was de druppel voor de conservatief. Met een wegwerpgebaar verliet hij de partij van Geert Wilders.

Alle intellectuele kracht droop daarop weg. Want van Bart Jan Spruyt is het klein sprongetjes naar Paul Cliteur. Of naar Afshin Ellian. Misschien zou zelfs Frits Bolkestein haalbaar zijn. Geert koos echter voor de korte termijn, voor het snelle succes. En dat kwam ook, in 2006 haalde hij negen zetels.

Daarna ging het alleen maar omhoog. Geert had dat magische gevoel te pakken. Alles wat hij deed, was raak. Één sms’je volstond om een voorpagina te halen. Één filmpje van niks hield ons maandenlang bezig. Zijn reizen naar Engeland en Amerika werden door tientallen camera’s begeleid. Het kon niet op. Geert werd de nieuwe premier. Dat kon niet anders.

Hij zocht zorgvuldig zijn mensen. De letters ‘LPF’ waren genoeg om hem te waarschuwen. Dat was zijn nachtmerrie. Hij deed daarom niet mee met de provinciale statenverkiezingen. Europa deed hij wel, maar wel met de benen op tafel. De gemeenteraadsverkiezingen liet hij ook grotendeels aan zich voorbij gaan, omdat hij geen goede politici kon vinden. Nu er bijna dagelijks iemand van de lijst voor de Tweede Kamer valt, komt uit wat hij gevreesd had. Het had niet gehoeven.

Wat zou er gebeurd zijn als hij een andere weg had ingeslagen? Of zoals Maarten van Rossem in zijn boek ‘Waarom is de Burger boos?’ betoogt: wat zou er gebeuren als Geert Wilders die grote vijver van het conservatisme zou bevaren? Daar is behoefte aan. Dan had hij body gehad. Dan zou hij niet als een komeet omhoog geschoten zijn, maar had hij langzaam iets opgebouwd, steeds sterker, steeds hoger. Dan had hij gezag gehad. En hij had steeds meer ‘weldenkende’ mensen aan zich gebonden.

Maar Geert had geen geduld. Hij wilde de macht. En hij wilde het nu. Tja. Dan weet je dat je vroeg of laat inzakt als een plumpudding. Zonder denkers ben je nergens. Zonder ideeën verzin je maar wat. En dus verzon Geert de kopvoddentax. Het idiootste idee ooit. Dat zien de mensen wel. Ja. Ook Henk en Ingrid zien dat.

Maurice ziet het nu al.