Er is bijna niemand die zo vrolijk met een kinderzitje kan fietsen als Lodewijk Asscher. Wapperende panden van zijn jasje. Licht briesje door de achterover gekamde haren. Maar vooral die benen die zich spreiden, omdat er een kinderzitje tussen zit. Prachtig.

‘

Ik ga geen baby’s kussen.’
Dat zei hij drie jaar terug, toen hij zich kandidaat stelde voor het lijsttrekkerschap. Hij meende het. Toen. Maar als je zo blij op je herenfiets met kinderzitje kunt fietsen, dan is dat ook een vorm van demagogie.

 

Die fiets. Dat kinderzitje. De foto stond vorige week in De Pers. Hij droeg zijn nieuwe schoenen. Boven het interview stond ‘Geen praatclubjes, ik wil het volk verheffen.’ Dat is mooi. Een dandy. Een erudiete, ietwat gebogen man met een trotse glimlach. Die man gaat het volk verheffen.

 

‘Wat ga je doen, lieverd?’
‘Schat. Ik ga vandaag een stukkie volksverheffing doen.’
Hij kust zijn kind. Hij kust zijn vrouw. En weg is-ie. Op z’n volksverheffersfiets. Want dat is het. Een zitje voorop. Kind in de wind. Trotse vader erachter om het wankele jongentje in te fluisteren dat hij wat van zijn leven moet maken. Grote kans dat hij die volksverheffersfiets door de drukste straten van Amsterdam manoeuvreert. Kijk, daar rijdt de volksverheffer!

 

Maar dan die praatclubjes. Hij doelt op de PvdA. Dat eeuwige geouwehoer over vorm en inhoud van zijn liefdevolle partij. Die zieke oude man die 16 zetels krijgt in de peilingen. De partij die zoekende is. Die een leider ontbeert. Hij bemoeit zich er niet mee. Al die roeptoeters die apocalyptische taferelen voor de partij schetsen, het laat hem koud. Hij is, zoals hij in De Pers al zei, een lokale politicus.

 

In hetzelfde interview benadrukte hij dat onze partij een sé-cu-liere partij is. Dat ging er bij mij in als Gods woord in een ouderling. Dat is mijn PvdA. Een partij die van God los is. Maar dan komt mijn andere held ineens met een plan om de Koran in het openbaar onderwijs te brengen. Ahmed Marcouch was de man die eindelijk de radicale islam aanpakte en Fawaz Djneid z’n plek wees. Broodnodig. Maar met dit plan gaat hij weer drie stappen de andere kant op. We zijn namelijk een sé-cu-liere stad, Ahmed.