Bevrijding. Vrijheid. Vrij. Een tijdje terug organiseerde een vriend een debat met de titel Hoe Vrij Ben Jij? Het debat was voorspelbaar. Maar de vraag bleef me achtervolgen. We dronken bier. We spraken. Maar binnen de kortste keren zat die vraag ons dwars. Hoe vrij is Khadija om haar hoofd te ontsluieren? Hoe vrij is Geert Wilders die haar hoofd wil belasten? Hoe vrij ben ik zelf?

Vrij? Verdomme. Ik? Een wurgende hypotheek. Gillende kinderen. Een rijtjeshuis met een lekkend dak. En een poes die we knorretje noemen en die op bed pist als we de lakens net verschoond hebben. Soms, als al die burgerlijkheid me als een slang om mijn nek zit, zucht ik diep in mijn zwembadblauwe Seat Marbella. Even vrij.

Vroeger had ik dat bij oubollige verjaardagen. Gelul over het weer. En weer gelul over het gelul. Als ik dan op het station stond, rookte ik mijn eerste vrije sigaret. Ik zoog hem in één keer leeg en liet de rook door mijn hele lichaam tintelen.

Vrij. Hoe vaak heb ik in de trein gezeten en gedacht: ik stap uit als ik dat wil? Vaak. Ik heb het een paar keer gedaan. De eerste keer was geweldig. Ik dronk wijn in Maastricht en lachte met een zachte g. Maar daarna wordt het minder. Dan denk je: ik vlucht. Daarna weet je het zeker: dit is geen vrijheid, dit is vluchten.

Nou wil Job Cohen elke vijf mei vrij. Verplicht aan vrijheid denken. ‘Omdat het niet vanzelfsprekend is.’ Daar zit wat in. Maar misschien moeten we verder gaan. Elke vijf mei bevrijden we iemand naar keuze. Verplicht.