Ooit zaten we op een dakterras in Istanbul. Khadija en ik. Rosé. Aan de Bosporus. Schepen stoomden voorbij. De zon ging onder. En wij waren vrij, zo vrij als we nog nooit waren geweest. Bij de oproep tot gebed, schrok ze even. Maar dat duurde geen twee seconde.

Die vrijheid voelde als vreemdgaan. Als iets stiekems. Als plassen in de kerk, terwijl je weet dat de kerkdeur dicht is.

We hadden de trip bedacht om te kijken of we echt Romeo en Julia zouden zijn. Of het voor het echie was. In Amsterdam hadden we continu die spanning van ‘ontdekt’ te worden. Natuurlijk waren we op mijn balkon ook vrij. Maar dat voelde toch als een gevangenis. In Istanbul hadden we twee volle dagen waarin we konden doen en laten wat we wilden.

Zon, zee,

Rosé,

En opwaaiende lakens.

Twee volle dagen in de armen van God de liefde bedrijven.

Pas op Schiphol liep ik weer achter haar aan. Daar verstrakte ze weer. Daar nam ze een eigen taxi, terwijl we niet ver van elkaar woonden. Ze zwaaide toen ze wegreed.