Wir sind die besten! In Deutschland. Louis van Gaal. Een fenomeen blijf het. Hoe gekker hij doet, hoe leuker ik hem vind. Zo’n glossy autobiografie, inclusief visie op het spel. Maar vooral zijn klassiekers, uitgesproken met rollende ogen: ben ik nou zo slim of zijn jullie zo dom? Dan juich ik. Dan ben ik klaargekomen.

Hij is de beste trainer ooit. Dat bewijst hij keer op keer. Bij Ajax. Bij AZ. En nu bij Bayern (Eff Tze Baayern – zoals hij het zelf uitspreekt). Daarnaast is hij de meest gehate. De arrogantste.

Dat snap ik ook wel weer. Maar toch. Vandaag was weer een Gaaliaanse topavond. Dan was hij weer die demagoog. Wat een heerlijk Bokito is het dan. Hoe hij op het podium stond te schreeuwen, daar lik je al je vingers bij af. Zelfs de fans vonden het maar een raar mannetje. Dat hoorde je aan hun aarzelende respons.

De beste van München.
De beste van Deutschland.
Und damals: auch von Europa.

Zelfs zijn armbewegingen, zijn stem die oversloeg, zijn rollende ogen. Daar zaten grote gelijkenissen met iemand anders, die ook ooit in München was.