 Hij was er midden in gedoken. Nu lag hij als een omgevallen Jezus tussen de zakken vuilnis. Hij kirde als een zwangere vrouw die haar eerste wee krijgt. Zijn ogen tolden. Zijn lichaam vibreerde. Het was duidelijk: dit was een zogenaamde vuilnis-duiker die de schoonmakerstaking in Amsterdam als een geschenk van God omarmde. Dit was zijn orgasme. Honderden vuilniszakken opgehoopt en midden op straat.
(Uit de Echo van deze week)
Hij vertelde later dat het de angst was die hem dreef. Soms is het een zachte zak. Maar soms ook zit er glas in. Of iets puntigs. Of iets hards. Het pure genieten zat hem in die halve seconde dat hij boven de zakken zweefde. Dan zat hij in het ongewisse, maar toch kon hij niet meer terug. Was het pijnlijk of toch zacht? Dat was de kick.
De vuilnis-duiker leek een beetje op Eberhard van der Laan, de toekomstige burgemeester van Amsterdam. Hij had hetzelfde merkwaardige haar, maar ook diezelfde genietende glimlach. Toch was het hem niet. Deze was dunner. En jonger. En vrolijker. Dat laatste heeft Eberhard ook, maar hij laat het nooit zien. Daar is hij teveel PvdA’er voor. En die lachen niet graag.
Terug naar de vuilnis-duiker. Hij was al een paar keer opgepakt. Maar ook weer snel vrij gelaten. Tja, als je mag schreeuwen op de Dam als iedereen stil is, dan mag je ook in een berg zakken duiken als iedereen zijn afval maar naar buiten gooit.
Gepost op: 12:21 - 19-05-2010 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (0) |
|
|
