 Ik heb niks met geld. Ik snap er ook niks van. Zeker niet als ik de miljarden zie die nu ‘vertrouwen’ moeten geven, omdat ‘de euro in gevaar’ is. Ik denk dan aan Zoete Lieve Gerretje, die het volgens mijn moeder altijd moest betalen. Ook in mijn eigen micro-economie ben ik een wurm met geld. Dat weet mijn vrouw - met wie ik vandaag zes jaar getrouwd ben - inmiddels ook.
Zes jaar geleden werd ik ingezegend door opperdoekie Fatima Elatik. Dat was voor de huwelijkse wet. Maar hiermee was ik ook verzekerd van de liefde van Allah (God hebbe zijn ziel).
Zes jaar geleden was het ook mooi weer. In Oudzuid. Mijn vrouw keek me aan en dacht toen nog dat ik bakken met geld zou gaan verdienen. Daar vallen vrouwen op. Dikke slangen met dollars. 'Laarzen willen ze kopen. Dure laarzen. Veel en duur. Ze zei dus volmondig ‘ja’. Ik had haar al gezegd dat ik een geld-nono ben, maar in die roze wolk waar we toen op zaten, is men blind.
Zes jaar later heb ik een huis, twee auto’s, twee kinderen en een wurgende hypotheek. Ik heb me natuurlijk vreselijk in het pak laten naaien. Want bankiers ruiken het als iemand alleen maar vraagt: waar moet ik mijn handtekening zetten? Dan trekken ze het vel over je oren. Ook alle verzekeringen, lijfpolissen, begrafenispremies, het is één grote janboel. Als ik ooit dood ga, heb je kans dat de fiscus bij mijn vrouw aanklopt, omdat ze nog geld van me krijgen.
En toch. Die ene investering die ik zes jaar geleden deed, rendeert nog steeds. En dat ga ik vanavond vieren. In rijkdom.
Gepost op: 14:09 - 21-05-2010 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (3) |
|
|
