Cohen heeft geen verstand van de economie. Zegt men. ‘Wij - van de PvdA’ ontkenden niet. Het beeld kon makkelijk door anderen worden vergroot. Hebben ‘wij’ het verre van ons geworpen? Nee. ‘Wij’ maken het eigenlijk alleen maar groter. Cohen werd namelijk bijgespijkerd, zeiden de spindoctoren van de PvdA. Hij kreeg economen op bezoek. Dat was kennelijk nodig. En daarmee bevestigden ‘we’ eigenlijk het beeld van de onkundige Cohen die ons – arm volk - niet door deze crisis heen kan loodsen.

(Column voor De provinciaal)

Dat is niet nieuw. Het gebeurt eigenlijk altijd bij ‘ons’. De PvdA is er altijd goed in geweest het positieve beeld te kantelen door zelf stomme fouten te maken. Dat gebeurde in 2003 en 2006 met Wouter Bos, die zelf deining liet ontstaan door de fiscalisering van de AOW (de Bosbelasting) in de lucht te laten hangen. Ook het continue draaien, waar de PvdA om bekend staat, houden we zelf in stand. Andere partijen wijzigen hun standpunten ook regelmatig, maar houden dat stil. Dan sluiten ze de rijen en laten het overwaaien. Dat is niet altijd netjes. Maar wel zo tactisch. Zo niet de PvdA. Wij kleppen er nog een tijdje over door. We zetten onze nederlagen in de etalage totdat echt iedereen weet dat wij ‘draaien’ en waarom.

Niemand vraagt zich af of Marc Rutte verstand heeft van de economie. Of Balkenende. Of Rouvoet. Of Wilders. En als dat wel gebeurt, dan krijgen ze direct de bal terug. Dan flapperen ze er een rekensommetje uit waaruit blijkt dat juist de opponent de domheid zelve is. ‘Wij’ niet. Wij wrijven de vlek er nog eens extra in.

Hoe komt dat toch? Één van de redenen: Wij zijn intellectuelen die het voor de arbeider wil opnemen, terwijl die arbeider allang uit de partij is vertrokken. Intellectuelen willen debat. Discussie. Die willen uitleggen. Die willen voors en tegens afwegen. En dat moet je helemaal niet doen. Je moet gewoon duidelijk zijn, zoals Geert. Geen lange zinnen (zoals wij), maar korte oneliners: knettergek. Of: hatseflats.

Dat is campagne voeren. Beelden zijn belangrijker dan woorden. Wij denken in zinnen. Wij denken in verhalen. In boeken. In bibliotheken. Terwijl het zoveel makkelijker is: Je moet het beeld neerzetten dat Job Cohen de vader van ons allemaal is. Of dat zo is, maakt niet uit. Als je Job ziet, moet je denken: daar is Mozes. Hij leidt ons door de woestijn. En meer hoef je niet te doen. Je moet er verder geen woord aan vuil maken. Ik denk ineens aan een vergelijking die eigenlijk volledig mank gaat: Feyenoord, geen woorden maar daden.

Marcel Duyvestijn is liefdevol lid van de PvdA.
Zie ook www.liefdevollid.nl