Scene 2: Nu zitten de handen ook bij de ogen. Nu zijn er weer tranen. Maar nu van verdriet. De Mozes die de weg zou wijzen, wijst elke keer een andere kant op. Zijn zinnen bouwt hij met woestijnzand, die in de wind vervliegen. Maar het ergste: Mozes vindt het helemaal niet leuk, die debatten. Die hele verkiezingen vindt hij maar moeilijk. Mozes trekt machtige wenkbrauwen op, om aan te geven dat hij zich verloren voelt. Hij baalt. Hij voelt zich een wurm die heerlijk door de donkere aarde wurmde, maar nu ineens naakt op het trottoir ligt. Dit is niet zijn wereld.

Maar er is meer. De gedroomde Mozes heeft ook slechte helpers. Hij wordt regelmatig de verkeerde kant op gestuurd. Wat hij eerder zei, moet hij weer inslikken. Wat hij inslikt, moet hij uitspugen. Eigenlijk is Mozes een marionet geworden zonder dat iemand aan de touwtjes trekt.

Scene 3: De camera gaat nu naar een hoekje in de zaal waar een gebogen man zit te huilen. Chet Baker toetert de kippenvel op je armen. Een voice over is niet nodig. Het beeld zegt genoeg. Een eenzame man. Zijn Mozes-pak, dat hem aanvankelijk zo goed stond, ligt gekreukeld naast hem. Zijn stok is gebroken. Er zit bloed aan.

Het beeld wordt langzaam zwart. Twee seconden. Als kijker voel je de pijn van Mozes. Je voelt zijn verdriet. Je hoort het geluid van iemand die een deur dicht doet. Je hoort een slot. En een sleutelbos die in een diepe broekzak glijdt.

(…)