Israël. Eretz Israël. Ik zucht. Je voelt de explosie. Je voelt. Ja. Ik heb ooit drie weken door het hart van Jeruzalem gebanjerd. Er is geen intensere stad dan Jeruzalem. Vooral die vierkante kilometer met de Klaagmuur, de heilige grafkerk en de Al Aqsamoskee. Je ruikt het bloed. Het zweet, maar vooral ook de tranen.

Het was toen relatief rustig, een jaar of tien geleden. Er hing iets van vrede in de lucht. Flinterdun, maar toch, het rook naar rozen. Er was in ieder geval vreedzame co-existentie. De Arabieren met hun chaotische markt. De joden. De Armeniërs. En de devote Polen die met kruizen op hun nek langs de Via Dolorosa schuifelden.

Ik wilde toen schrijven. Maar dat is er niet van gekomen. Ik wilde namelijk alleen maar wandelen. Elke dag. Ik wilde kijken. En ik wilde voelen. Zoveel geschiedenis op dat kleine stukje aarde. Zoveel geloven – alleen de atheïstische kerk staat daar niet.

Het was de tijd dat ik dacht dat het geloof op zijn retour was. Dat de ratio zou winnen. In die zin was Jeruzalem het openluchtmuseum voor het geloof. Ik wilde nog een keer zien hoe explosief dat kan zijn.

En nu? Nu valt Israël een ‘vredeskonvooi’ aan. Israël is nu echt gek geworden. Sinds Hamas de groene lakens uitdeelt in de bezette gebieden weten we dat dit alleen maar met een enorme knal zal eindigen. Niks geen duifjes. Niks geen vredestakjes. Het zal boem zijn. Het openluchtmuseum zal straks ontploffen.

We stonden erbij en we keken ernaar.