Daar zit de frustratie. Ik wilde in deze column namelijk een alles verpletterende oneliner neerleggen. Zeker nu. The day after. Nu u lamgeslagen bent. Doodgeknuffeld. Het electorale geweld van de afgelopen maanden was te heftig. Een stotterende Cohen. De onderlip van Femke. De wegwuivende hand van Geert. We zijn dol gedraaid.

Inmiddels ben ik zelf zwevend geworden. Rare uitdrukkend eigenlijk. Zwevend. Klinkt alsof je opgetild wordt – je voelt twee handen onder je billen en daarna voel je je los van de grond komen. Alsof je een veertje bent dat boven de stad zweeft, licht, makkelijk, lief. Toch voelt het alsof je vleugels van was zijn. Als Newton keihard aan je benen trekt. Zweven voelt heel onprettig, eigenlijk.

Van boven kijk je naar beneden. Je ziet ze roepen. Iedereen telt mee! Je zwaait. Zin in de toekomst. Je denkt: ja, dat heb ik ook. Het weer is mooi en ik zweef. Maar ik zal een keer moet neerdalen. Het rode potlood is te zwaar.

Het liefst had ik vier vakjes rood gekleurd. Of (ineens weet ik het): Ik neem mijn blauwe potlood mee. Want uiteindelijk wil ik een paarse uitslag. Aangezien die keuze er niet is, doe ik het zelf.

Een feestelijke coalitie. Een regenboog, zonder christenen. Dat klinkt eigenlijk best lekker. VVD, D66 en GroenLinks zijn in principe liberalen. De PvdA is - in principe - a-religieus. Ineens zie ik God uit de overheid vertrekken. Ik zie artikel 23 verdwijnen. De wet op de godslastering. Ja. Geloof wordt straks weer een mening, waarover je kan verschillen.