
Jan Peter. Verdikkie. Ik was aan hem gehecht. Hij hoorde gewoon bij ons. En wij bij hem. Wij praten ook iets te snel. Wij fietsen ook het liefst tegen de wind. Wij sms’en allemaal graag met Jan Smit. Een volk krijgt de leider die ze verdient.
Zeker de laatste tijd vond ik hem leuk. Hij vond die debatten heerlijk. Hij stond af en toe te wippen achter zijn katheder als hij ergens een gaatje zag waar hij in kon peuteren. Dan sloeg zijn stem over van vrolijkheid. ‘U kijkt zo lief’, was ook fantastisch. Hij zei het niet, het floepte eruit. Zo is hij. Zo zijn wij.
Zijn Bianca. Zijn nieuwbouwhuis in Capelle a/d IJssel. Zijn Amalia. Zijn CDA. Zoals Bush bij Amerika past (veel meer dan Obama), zo past Janpeter bij ons.
In die zin past Job Cohen ook beter bij Nederland. Beetje kleurloos. Beetje haperend. Roos op de schouders en een licht gebogen houding. Pappen en nathouden. Wouter Bos was veel te randstedelijk, veel te modern. Die dacht na. Die wilde benoemen. Die wilde de integratie echt vlottrekken.
(…)
Wouter Bos. Ik mis hem. Hij stond voor een PvdA waar ik van hield. Met Spekman. Met Scheffer. Met Dijsselbloem. Een PvdA met visie. Een nieuwe sociaaldemocratie met duidelijke keuzen.
Alla, terug naar Janpeter. Ik zie een Skoda Fabia. Ik zie een dijk in Zeeland. Ik zie een jasje en een stropdas in het gras liggen. En een man. Even verderop. Hij zit tegen de wind in. De Zeeuwse wind speelt met zijn haren.
Hij zal Nederland missen. En wij hem.
Gepost op: 13:41 - 11-06-2010 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (29) |
|
|