Het zijn de uren ervoor. We zien elkaar niet. We hebben haast. We fietsen. We rennen. We zien elkaar niet. Merkwaardig. Die twee uren voor de wedstrijd. Alsof er iets stil gezet wordt. Er is geen ontkomen aan. De wereld wordt twee keer driekwartier stilgezet.

In de Albert Heijn keek niemand elkaar aan. We liepen zwijgend door elkaar. Ikzelf graaide nog twee idiote oranje petten met grote ogen uit een schap dat was ingericht door Heineken. Mijn zoon van vier drinkt nog niet, maar weet inmiddels wel wat Heineken is.

‘Zullen wij straks samen televisie kijken?’ vroeg ik hem.
‘Ja. Dora kijken!’
‘Nee. We gaan voetbal kijken.’
Hij keek me aan alsof hij iets heel vies moest eten.

Verward is-ie wel. Hij voelt de spanning. Hij voelt de haast. Hij weet dat het iets met voetbal is. En hij weet dat de kleur oranje van belang is, want zijn hele klas was oranje. Wellicht weet hij ook dat we even een tijdje gek zijn. Ik hoop dat hij echter ook weet dat het zo weer over is.