 Laatst zag ik Duco Stadig lopen. Duco wie? Duco Stadig. Wethouder van 1994 tot 2006. Een pijproker die altijd zijn pijp in zijn mond liet bungelen, ook als hij praatte. En ook nu rookte hij een pijp. Ik keek ernaar en er vloog een leven voorbij. Een hele andere tijd. Ik ging in een poep en een scheet terug naar 1994. Toen de multiculturele samenleving nog ‘gezellig’ was. Toen Wilders nog medewerker bij de VVD was. Toen IJburg nog water was.
(column voor De Echo van deze week)
1994. Ik studeerde. Ik schreef de scriptie op een elektronische typemachine. Of nee. Ik overdrijf. Ik had mijn eerste computer. Een dos-bak. Het was eigenlijk een veredelde schrijfmachine. Gele letters op een zwarte achtergrond. Ik schreef toen vooral in de nachten, als Amsterdam sliep.
1994. Nelson Mandela werd president van Zuid-Afrika. Brazilië won het WK in Amerika. Kurt Cobain overleed. In Amsterdam was Schelto Patijn burgemeester. Guusje ter Horst was wethouder.
Terug naar Duco Stadig. Een wethouder zoals je die nu niet meer ziet. Eén recht één averecht. Ik denk dat Duco Stadig best idealen had, maar dat liet hij niet blijken. Geen gelul. Hij wilde woningen bouwen. En dat deed-ie. Simpel toch? Zonder fratsen.
Ik heb hem niet aangesproken, Duco Stadig. Ik was bang dat hij me mee zou nemen naar 1994. Terug naar het Amsterdam van toen. Zonder Noordzuidlijn. Zonder IJburg. Zonder internet. Nee. Ik wilde dit leven. Van 2010. De pijprokende Duco Stadig liep voorbij.
Gepost op: 10:00 - 16-06-2010 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (0) |
|
|
