Hij had een huis gebouwd voor de poes. Paar kussen van de bank. Daar bovenop het nestje. Het was een rots van luxe. Naast zijn mandje stond een bakje eten. Maar Knorretje wilde er niet in liggen. En dat snapte Lucas (4) weer niet. Zijn gezicht was één grote verbazing. ‘Maar kijk dan, Pap.’

Poezen met een eigen wil. Poezen zijn net mensen. Die gaan ook hun eigen gang. Alle partijen proberen te paaien, te aaien en te verfraaien. Maar hautain loopt het volk langs al die kraampjes en haalt zijn neus op.

Ik heb veel mensen gesproken die geen keuze konden maken. Hoe harder er geroepen werd, hoe dover ze werden. Ze hielden van Femke. Maar vonden GroenLinks te drammerig. Ze voelden een warme deken bij Joppie, maar vonden hem toch ook weer te leeg. Mark had wel gelijk – als er niet veel geld is, moet je bezuinigen – maar waarom de rijken ontzien?

Vervolgens was er gekrakeel. Veel lawaai. Veel stof. Een lichte ontploffing. En toen… Toen niets. Toen was de stembus dicht en ging iedereen naar huis. Niet blij, zoals vroeger. Maar gefrustreerd. Was dit nou die olympiade der democratie?

Er moet iets veranderen. Het stemmen. Misschien dat je niet alleen op één persoon, op één partij, maar ook op een coalitie kunt stemmen. En een negatieve stem op iemand die je niet in de Kamer wil hebben. Maar ook een wild-card-stem op iemand die je wel leuk vindt, die je wel weer terug wil zien in de Kamer, maar waarop je niet echt wilt stemmen.

Districtenstelsel. Kiesdrempel omhoog. Winner takes all. Ik weet het nog niet. Maar ik weet wel dat er iets groters moet komen. Iets inspirerender. Minder concessie. Minder meel in de mond. Minder spelletjes. What you see is what you get.

Wij zijn de poezen. En we willen niet meer in het opgemaakte mandje dat ze voor ons klaargezet hebben.