Ik had niks met Wesley. Ik vond het eigenlijk een irritant mannetje. Arrogante blik. Gele kaarten voor ouwehoeren. Die gebaartjes. Dat verongelijkte zwaaien met die getatoeëerde armen. Ik vond het een omhooggevallen hansworst. Maar dat is veranderd. Ik weet niet waarom. Hij trekt ergens een laatje open. Maar welke laatje weet ik niet.

"ik kom van de straat."

"Wij staan samen sterk."

"Tijdens het WK bid ik elke dag een Onzevader met Yolanthe." (door de telefoon)

Ik hou van mensen die een denkproces laten zien. Die kunnen schuiven in hun gedachten. Bijvoorbeeld Ahmed Marcouch. Als je met hem praat, voel je dat hij een echt gesprek voert. Wat je zegt, raakt hem. Hij denkt na. Hetzelfde heb ik met Femke Halsema. Die is ook bereid om alle vaste waarden te betwijfelen. Die denkt ook na en blijft niet hangen in die linkse betweterigheid.

Je hoeft het niet met ze eens te zijn, maar ze denken wel na en willen een tegengesteld standpunt op hun lippen proeven om er wijzer van te worden.

Terug naar Wesley. Hij is één van de weinige die nog een normaal gesprek kan voeren. Menig voetbalinterview is een onbegrijpelijk brei aan woorden; ‘Hun waren beter.’ Je moet het ze ook niet aandoen, zo’n gesprek. Behalve dus Wesley. Daar mag ik graag naar luisteren. Hij kiest mooie woorden en zet ze ook nog in de juiste volgorde.

Dit overdenkend (katholiek, welbespraakt, mooie woorden) zie ik ineens Gerard Reve in een oranje shirt.