Ineens stond ik bovenop het C&A gebouw op het Damrak. In de oude directiekamers van de Brenninkmeijers op de zesde verdieping heb je een geweldig uitzicht over de stad. Ik zag een vrouw naakt op een dakkapel zonnen. Ge-wel-dig.
Het was niet haar naaktheid. Niet het voyeurisme. Het was dat piepkleine dakkapelletje, te midden van duizenden dakterrasjes. Er ontvouwt zich eigenlijk een verhaal. Want die vrouw is de enige die dit plekje kent. Via een touwladdertje komt ze op dat dakterras. Zonder gevaar is het niet. Maar ze doet het. Als het zonnetje schijnt, gaat zij naar de zolderkamer en vandaar naar haar mini-rooftop. Ze legt een handdoek neer en slaapt in.
Je voelt hoe haar hoofd langzaam leegloopt. Ze woont verdomme in het hart van de stad.Lawaai. Stof. Gezeik. Een borende Noordzuidlijn onder haar. Waarschijnlijk heeft ze een drukke baan ergens in een hotel, ook in het centrum. Ze heeft een vriend die ze wil dumpen. Ze wil haar studie afmaken. God, ze wil verschrikkelijk veel. Ze wil ook nog een keer de aap spelen in Artis. Ze wil een keer zoenen met Fatima Elatik. En ze wil dansen met Robbie Oudkerk, omdat ze denkt dat hij heel erotisch danst.
Maar om al die gedachten – die als mieren door haar hoofd banjeren – te ordenen, klimt ze op haar dakkapel. Dan hoort ze het geruis van de stad. En praat ze even met God.
Gepost op: 11:12 - 23-06-2010 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (2) |
|
|
