Deze column gaat over de crèche van mijn kinderen. Ik neem jullie mee naar vroeger. Zet de focus even op zwart wit. Draai oude jazz uit de jaren dertig. En voel een zacht zomerbriesje door je haren wapperen. We gaan terug naar 1935. Een crèche in Haarlem. Pepijn. Het gebouw staat. De leidsters zijn er.

Column voor Pepijn

75 jaar geleden. Welke leidsters waren er toen al? Inge. Fatma. Hiltrud. Ze zitten er allemaal vanaf het begin bij. Jonge meiden die er zin in hadden. Trudy en Nel zaten er al vóór die tijd, toen er alleen maar weiland was, toen de koeien nog graasden aan de Wickevoort Crommelinlaan. Ze hadden witte schorten om. Kapjes op hun hoofd. De ouders kwamen met paard en wagen hun kinderen afleveren in wit satijnen lakens. In een juten tent waren de pedagogisch verzorgers aan het pionieren. Later hebben ze om deze eerste leidsters een gebouw gezet. En zo is Pepijn ontstaan.

De witte schorten zijn inmiddels vervangen. Ook de kapjes dragen ze niet meer. Maar de leidsters zijn gebleven. Altijd. Van alle kinderdagverblijven van Nederland is het verloop bij Pepijn het laagst. Niemand gaat weg. Niemand wil weg. Dat ligt aan van alles natuurlijk. De sfeer. Het bestuur. Het gebouw. Alles is uitstekend geregeld. Maar laten we ook onszelf niet vergeten. Wij zijn leuke ouders. En wij hebben verdomd leuke kinderen.

Dat is het geheim van Pepijn. Als ‘wij’ met z’n allen niet van die idioot leuke kinderen hadden gehad, waren al die ‘pedagogisch medewerkers’ weggelopen natuurlijk. Dan zouden ze ongeïnspireerd rondlopen. Werkschuw. Chagrijnig. Stakingen zouden uitbreken: ‘Wij eisen leuke kinderen!’ Kortom: Pepijn zou al jaren geleden omgevallen zijn. Dan zou er nooit een 75-jarig bestaan gevierd kunnen worden.

En waarom zijn onze kinderen leuk? Omdat ze goed opgevoed zijn. Ze hebben manieren. Ze spreken met twee woorden en ze vragen ‘permissie’ om even naar buiten te gaan. En ze glimlachen op commando. Het is dus dankzij ons – fantastische ouders -  dat Pepijn zo goed draait. En dat mag best een keer gezegd worden.