Adriaan Jaegi heb ik één keer gesproken. Kees Fens nooit. En toch. Ik had toch het gevoel dat ik ze allebei kende. Ik las ze. Met plezier. En nu zijn ze dood. Zoals Ronald Giphart al schreef - iedereen gaat maar dood. Hij haalde de woorden van Huub van der Lubbe aan. Hij schreef dat als vervanger van Martin Bril in De Volkskrant. Bril is ziek. Iets met de hartstreek.  

(...)

Hem sprak ik elke dag. Vaak op tafel. Soms ook op de wc. Martin Bril op de Voorkant. Zijn rotondes. Zijn pleinen met snackbarren. Zijn zwarte Volvo. Zijn vrouw (mevrouw Bril) en zijn dochters. Ze kwamen elke dag bij me thuis. Laat dat alsjeblieft zo blijven.