‘De waarheid is als een pepermuntje, Marcel. In het begin is het fris, maar het verkruimelt. En dan is het weg. Dan heb je alleen de herinnering.’ Robbie zat op het bankje naast me en keek naar de zeeleeuwen. Hij had zijn makkelijke schoenen aan. Hij keek tevreden. We zaten daar om de frisheid te proeven. ‘Ik kan dit ook allemaal tegen een journalist vertellen, maar die slikken zo’n pepermuntje direct door.’

Elke week. Bij de zeeleeuwen. Een pepermuntje. Dat was het idee. Het hele verhaal van Robbie in honderd stukjes, bij elkaar gescharreld op een bankje in Artis.

‘Waarom zou je mij vertrouwen?’
Robbie keek naar zijn makkelijke instappers. Hij droeg geen sokken. ‘Ik vertrouw jou ook niet.’ Hij zuchtte, keek naar een zeeleeuw die bovenkwam en weer onderdook.

‘Waarom is je haar zo lang?’
Hij pakte zijn vette haar van achter, liet het door zijn handen glijden en grijnsde, zoals alleen Robbie dat kan. ‘Ga je straks ook een opmerking maken over die zonnebril in m’n haar?’

We zwegen, wat best uitzonderlijk was met Robbie. Zwijgen is voor mensen die niets te zeggen hadden, zei hij dan altijd.

‘Mensen geloven mij ook niet’, zei ik. De laatste keer toen diverse media me geloofden, bleek het van a tot z uit mijn duim gezogen te zijn. Toen ik jou als nieuwe stadsdeelvoorzitter bestempelde, nam De Telegraaf, Elsevier en GeenStijl het zo over. Maar dat zullen ze niet snel meer doen.’
‘Dat was een briljante zet.’
‘Ja. Maar daardoor gelooft niemand me meer.’
Robbie legde een hand op mijn schouder en grijnsde weer. ‘De waarheid, Marcel…’
‘… is als een pepermuntje.’

Hij nam een slok van zijn Fristi.
‘Waar gaan we het over hebben?’
‘Over van alles. Alles wat ik weet.’ Hij dronk de laatste slok van zijn Fristi en stond op om naar de rand van het zeeleeuwenbassin te lopen.

Wordt vervolgd…