Ik heb Mark destijds ontmoet bij een avondje van LuXVoor, Paars-plus avant la lettre. Hij zat toen midden in de strijd met Rita. Die strijd kraakte hem. Verscheurde hem. Hij moest ineens rechtser zijn dan hij ooit wilde. Hij moest meningen hebben die hij helemaal niet had. Mark was een vrolijke Paarsige VVD’er die samen met de mooie Melanie Schultz nog een manifestje schreef tegen het 'parelkettinkjesliberalisme'. De jongelingen vonden dat de koers van de VVD linkser moest, daar kwam het op neer. Eigenlijk was het al een pleidooi voor Paars. Toen - meer dan zes jaar geleden - wist hij al wat hij wilde. 

Toen was hij was linksliberaal. Zelfs Wouter Bos zei toen over hem: 'tussen mark en mij zit weinig lucht.' Maar onder druk van Verdonk moest hij ineens rechtsbuiten spelen. Dat ging niet, met dat onhandige rechtse been. De bal rolde eigenlijk telkens over de zijlijn. En nu moet hij weer terugdraaien naar links. Dat zijn bewegingen die pijn doen aan je lichaam. Dat doe je niet zomaar. Dan moet je manoeuvreren. Dan moet je toneelspelen. Dan moet je met drie monden tegelijk spreken.

Maar nogmaals: Mark doet dat geweldig. Hij speelt het spel met Geert door hem de hand te reiken (terwijl hij eigenlijk zwaait: dááág Geert). Met Maxime door hem hooghartig aan te kijken (dááág Maximpie). Maar ook door zijn nieuwe linkse vrinden als één koppeltje links gespuis te behandelen. Dat maakt ze klein. En dat maakt de onderhandelingsruimte voor Mark groot. Wil je dat goed doen, dan ben je een groots politicus. Dan heb je gewoon dikke vette macht. Als hij straks een stoer paarsplus kabinet in elkaar knutselt, zet ik hem alvast neer bij de grote politici.  

Als ik hem nu zie, zie ik een zelfverzekerde politicus. Een staatsman. Een man met de zaken op een rijtje. Die weet wat hij wil en weet hoe hij dat moet bereiken. We gaan de komende tijd nog veel plezier aan premier Rutte beleven. Dat is zeker!