De Volkskrant is mijn huis. Ik ken de kamers. Ik ken de sfeer. Elke dag hipt mijn hart als ik de krant zie liggen, op de deurmat. Op zondag ben ik ontheemd, dan voel ik me buiten staan. Dan sta ik naar de deurmat te kijken alsof het een vies ding is. En dat is het ook. Een deurmat zonder krant is een vies ding. Het moet maar eens gezegd worden.

En toch. Mijn krant is niet meer mijn krant. Al een tijdje niet meer. Ik mis Martin Bril nog iedere dag. Als Femke haar paarse jurkje draagt en verlegen lacht, denk ik aan wat Martin daarover zou schrijven. Ik kan geen terras voorbijlopen, geen rotonde oversteken, geen meisje met rok zien, zonder aan hem te denken.

Ik heb hem een paar keer aan het werk gezien. Één keer in Paradiso, in 2002, toen de PvdA een pak slaag had gekregen en Melkert sprak over ‘krassen op zijn ziel’. Hij stond achteraan. Hij keek niet naar Melkert. Hij keek naar een vrouw en maakte aantekeningen.

Later was hij aanwezig bij de raadsvergadering in Amsterdam die over Robbie Oudkerk ging. Ook hier keek hij niet naar de hoofdrolspelers. Hij keek naar de borsten van de assistent van Robbie.

Zes keer per dag in de Volkskrant. Ik had drie ijkpunten. Eerst Campert en Mulder (CaMu) op de voorpagina. Dan Jan Blokker op pagina 3. Dan Martin Bril (op het eerste katern). Daarnaast had je koffie. Brood. Verse Jus. En je eigen gedachten. Als het langzaam licht werd en ik met een zucht mijn krantje ter zijde legde, was ik een seconde of anderhalf volmaakt tevreden. Daarna begon de dag.

Das war einmal.

(…)