Ik kwam hem ooit tegen. In levende lijve. Luis Súarez. Op de Middenweg. Bij de Hema. Merkwaardig moment. Hij liep zoals hij voetbalt, een beetje lijzig, een beetje verdwaald. Hij had een grote tas bij zich. Ik kon niet zien van welke firma. Ik groette zonder dat ik het wist. En hij groette beleefd terug. Er ging van alles door me heen. Tegen mijn vrouw zei ik opgewonden dat daar Súarez liep. Maar dat zei haar niets. Ze constateerde alleen dat hij een lekker kontje had.

Ik mag graag naar hem luisteren op televisie. Er is meestal geen touw aan vast te knopen, maar toch. Hij probeert het. Dat buitenlandse voetballers met ambitie de moeite nemen ons volledig idiote taaltje over te nemen, is te prijzen.

Hij heeft het duidelijk naar zijn zin bij Ajax. Hij blijft hier. Denk ik. Zijn leven lang. Ik denk dat hij een leuke jonge blonde Godin scoort en dat hij zich uiteindelijk in Volendam vestigt, omdat ze daar de lekkerste haring hebben. Op zijn 45-ste voetbalt hij nog steeds, bij AFC ofzo. Daar maakt hij dan nog de mooiste schwalbe’s, waar de mensen graag naar kijken. Op zijn 98-ste sterft hij uiteindelijk in de Kalverstraat aan zijn laatste schwalbe.