Dat onderhandelingsproces is iets dat je wilt zien. Daar wil je bij zijn. Die oogcontacten. Die houding. Het slaan met de hand op de tafel. Het gooien met deuren. Het lieflijk op de schouders slaan. Het is een soort politieke free fight.

Mark, Femke en Alexander kunnen dat. Maar Job niet. Denk ik. Ik wil hem niet nog meer demoniseren dan ik al doe, maar ik denk dat hij daar te lief voor is. Hoewel hij eigenlijk de vader moet spelen: ‘jongens, jongens, laten we even lekker knuffelen tot we paars zien.’ Hij is de oude man. Hij is de man met ervaring. Hij zou moeten weten hoe het is om boven de partijen te staan.

Ik denk echter dat het vel over zijn oren wordt getrokken. Hij laat het gebeuren. Hij laat het door zijn handen glippen. Dat hij straks moet uitleggen welke punten er nou eigenlijk voor de PvdA in zitten. Maar nou doe ik het toch weer. Demoniseren. Ik kwam laatst de oud-politiek assistent van Job tegen die ook al zei: het gaat niet hè, tussen jullie. Ook toen wilde ik uitleggen wat ik toch zo tegen die man heb. Toen voelde ik weer een bepaalde boosheid opkomen.

Enfin. Dat formeren. Ik zou daar alles voor over hebben om er bij te zijn. Nu moeten we het doen met de roddels en de achterklap. Die geruchten zijn wel interessant. Femke zou namelijk toch een ministerspost ambiëren, hoorde ik van diep uit de GroenLinksboezem. Tofik Dibi krijgt een staatsecretariaatje (‘voor de leuk’), Cohen blijft fractievoorzitter (dat wil Mark graag). Rinooy Kan schijnt weer niet door één deur met Pechtold te kunnen. Terwijl Rutte Pechtold niet in een kabinet wil. Maar ook de naam van Ayaan zoemt rond.

Zoemen. Heel veel bromvliegen maken veel geluid. Het is allemaal getoeter. Heerlijk getoeter.

Volgens mij moeten ze in ieder geval met z’n allen naar Zuid Afrika. Naakt op de tribune. Alle vier toeteren met die paarse Vuvuzela’s. Als je dat durft, durf je alles. Moet jij eens zien hoe snel we een nieuw kabinet hebben