Daar zit je dan. Met een huldiging. Je accepteert het. Je doet je handen open om er andere handen in aan te treffen. Je kijkt. Maar je wilt niet kijken.

Toen ik terug naar huis fietste, gooide ik mijn oranje pruik in een vuilnisbak. Een mooie worp. Eerst tegen de bovenkant, toen de onderkant en toen er in. Kling. Er lagen er al drie in. En toch paste de mijne er nog bij. Het voelde een kwart seconde prettig. Warm. Gelukzalig. Dat mijn teleurgestelde oranje pruik, samen met een teleurgestelde pet en een teleurgestelde doek in één vuilnisbak liggen. Filmisch.

Maar ook die vreugde was snel voorbij. Toen kwam ik thuis. Alleen. Zonder muts. Zonder gevoel. Ik was leeg. En toen moest ik nog deze column schrijven.

Over wat? Over Eberhard? Over de huldiging die niemand echt wil. Over de rellen. Over het weer… Misschien over niets. Want u wilt deze hele column niet lezen. Wat heb je er ook aan? Dit wordt niks en het zal nooit wat worden. En dan kan ik gaan schelden en allerlei geslachtdelen in mijn mond nemen, maar als u dit leest, is het al woensdag en zit u al op de camping in Bakkum.

Ik ga het dus over Rob Oudkerk hebben. Gewoon. Omdat ik aan teleurstelling denk. Aan de vernedering. Aan de complete desillusie. Maar daar heb ik dus geen ruimte meer voor.

Deze column verscheen eerder in De Echo (onder Paloma)