Je kent ons niet. En wij kennen jou niet. Sterker nog: ondergetekenden kennen elkaar amper. Wij kennen elkaar door onze gezamenlijke liefde voor jou. Wij wilden je helpen in je campagne. Wij twitterden onze diepe gevoelens over jou de wereld in. We mailden elkaar als je weer op televisie was. Laten we maar gewoon zeggen wat we willen zeggen: we houden van je. Omdat jij jij bent.

En dat voor PvdA’ers. Weliswaar zijn wij van de extreem rechtervleugel, maar toch. Je raakte een snaar. Dat is duidelijk. Door je optredens. Door je woorden. Maar vooral ook door je daden.

Ten eerste het woord. Trots. Dat is jouw woord geworden. Wij weten hoe Wouter Bos op zijn bureau geslagen heeft uit woede, omdat hij vond dat het zijn woord had moeten zijn. Trots op Nederland. Hij begreep dat Nederland dat woord nodig had. Weg met het gezeik. Weg met de oudlinkse Vogelaristen. Weg met het cultuurrelativisme. Toen heeft hij het geprobeerd met ‘beschaafd nationalisme’, wat natuurlijk een hele andere klank heeft.

Trots. Dat woord heb je nodig. Voor de binding. Voor de eenheid. Ons land dobbert al bijna tien jaar rond zonder anker. We zijn in verwarring. Migratie. Islam. Veiligheid. Het zijn thema’s die spelen en die mensen bezig houdt. Het woord Trots kan de zalf zijn op de aambeien. Trots is eigenlijk de overtreffende trap van ‘iedereen telt mee.’ Niet alleen trots op oranje. Maar op alle kleuren van de regenboog.

Ook je pogingen om de politiek te vernieuwen, hebben wij met gejuich begroet. Vooral je Wiki-Rita was briljant. 2.0 in de politiek. Dat iedereen kon meepraten en schrijven over jouw programma is misschien voor jou niet meer dan logisch. Het was echter wel revolutionair. Dat het mislukte, blijft jammer. We hopen echter wel dat je hiermee doorgaat, want het is wel de toekomst.

Natuurlijk zijn er ook minpunten. De manier waarop je Ayaan het land wou uitdonderen bijvoorbeeld. Soms was je iets te duidelijk. Iets te hartgrondig. Iets te veel de gevangenisdirecteur. Of overdreef je het, zoals in je campagnefilmpje, waarin je schetste dat Nederland het water aan de lippen staat. Maar goed. Wie geen fouten maakt, leert ook niks. Die fouten vergeven we je.

Deze brief schrijven we vooral omdat wij nooit de kans zullen krijgen je te omhelzen. Daarom doen we het met woorden. We hopen oprecht dat je een plek vindt waar je belangrijk kunt zijn. Iets op een schip. Iets met vlaggen. Iets met de kin omhoog. Iets waarbij je dat fantastische ‘let’s go’ kunt zeggen. Wat het ook wordt, wij zullen altijd trots op je zijn.

In gedachten zijn we altijd de uwe.

Marcel Duyvestijn en Matt Hallmann