(Uit de oude doos:) Hij gaat terug naar Turkije. Of eigenlijk gaat hij heen. Ibrahim is hier geboren. Hij kent Turkije vooral van vakanties. En nu overweegt hij serieus met zijn hele hebben en houwen naar het land van zijn vader te emigreren.

Waarom?
Hij is het zat er ‘toch niet helemaal bij te horen.’
En ‘Wilders’

Die eerste begrijp ik. Die tweede niet. Ook Ibrahim doet net of de witgewassen ‘extremist’ de koningin zelve is. Of de premier. Alsof wij allemaal zoals hij denken. Alsof wij allemaal de Koran willen verscheuren. ‘Maak die man niet groter dan hij is.’ Hij is niet representatief en hij spreekt niet namens het Nederlandse volk. En als je het niet met hem eens bent, dan kun je dat ook gewoon zeggen.

Daar had ik gelijk in. Gaf hij toe.

Blijft over dat hij zich niet meer thuis voelt. Dat hij aangestaard wordt. Dat mensen duidelijk articuleren als ze tegen hem spreken. Dat mensen opzichtig hun tas naar zich toetrekken als hij de bus in stapt. ‘Dat snijdt door je ziel heen.’Hij is hier de allochtoon en hij begint dat woord te haten.

Daar had hij gelijk in. Gaf ik toe.

Het zijn geluiden die steeds luider klinken. Mensen die zich niet meer thuis voelen in ons land en dus vertrekken. Ik voel me aangesproken en wil iets doen. Actie! Blijfbijons.nl. Comité van goede Nederlanders. ‘BN’ers achter allochtonen!’ ‘Help de allochtoon de Wilders door!’ Ik word mismoedig van mijn eigen initiatieven.

Dat hoef ik ook niet te doen. Zegt Ibrahim. Ik hoef ook geen T-shirts te bedrukken om aan te geven dat ik van hem houd. Ik hoef geen spandoeken met sigarettenpakjes de lucht in te steken. Ik hoef het zelfs niet tegen hem te zeggen dat ik er verdrietig van word. Als we hem serieus nemen, is dat al genoeg.

Ibrahim is niet de enige. Veel mensen van zijn generatie denken er zo over. Dit is het tijdperk van de conflicten. Daar moeten we doorheen. Zoiets schrijft Paul Scheffer. Eerst was er de onverschilligheid en het multiculturalisme en nu is er de confrontatie. Dat is even moeilijk, maar we moeten er doorheen, die fase.

Confrontatie. Mooi woord. Daar word ik dan weer vrolijk van. Ik confronteer Ibrahim met de zwakke plekken in sommige etnische gemeenschappen. Hij confronteert mij met zijn rauwe werkelijkheid. These, antithese en synthese. We leren van elkaar. Jarenlang is de hele discussie over de multiculturele samenleving vermeden. Daar proeven we nu nog de zure vruchten van. Nu we daar van verlost zijn, kunnen we zaken doen. Confronteren en debatteren. Keihard.

Eerwraak. Maagdenvlies. Sociale beklemming. Machocultuur. Ik mag het op zijn bord leggen.

Discriminatie. Uitsluiting. Ongelijke kansen. Hij gooit het op mijn bord en propt het in mijn mond.

Eindelijk praten we.
Dat vindt Ibrahim ook.
‘Ik vind het dan ook onbeleefd als je nu – midden in ons gesprek – weggaat, terug naar Turkije.’
Hij lacht schaapachtig.

En wat moet de PvdA doen?
Praten. Zegt Ibrahim.
Maar dat doen ze toch? Ze houden zielsveel van jullie.
Nee. Echt praten. Niet over hen. Maar met hen.
Ik zal het doorgeven.