(Uit de oude doos: van vorig jaar, zes juni, toen de PvdA bij de verkiezingen voor het Europees Parlement gigantisch verloor en ik hooopte dat er iets zou veranderen.) Ik ben onrustig. Het zonnetje is het zonnetje. En ik zit de hele tijd met die verdomde kutpartij in mijn hoofd. Over liefdevolle revoluties. Over opstanden. Over boze brieven. En ik niet alleen. Er wordt volop gebeld en gemaild. Heerlijk. Er staat iets te gebeuren. Iets met ‘verandering, waar we in kunnen geloven.’ De lente kan alleen maar mooier worden. Gelukkig hebben we niet een 'beetje' verloren, maar heel erg. Anders zou er weer niets veranderen.

In alle kranten dit weekend de analyses. Het is duidelijk: bij de PvdA wordt gezucht en gesteund. ‘Teveel nuance.’ ‘Te complex verhaal.’ ‘Ons verhaal is niet over gekomen.’ Het zit echter dieper. Veel dieper. We zitten al jaren in het defensief. Heel links eigenlijk. Het superieure gelijk dat we vanaf de ‘glorieuze’ jaren zestig uitdroegen en de houding van ‘wij weten wat goed voor u is’, nekt ons nu.

Vroeger hadden ‘we’ altijd ‘gelijk’. Wie het niet met ‘ons’ eens was, was ‘rechts’. En dat was vreselijk fout. ‘Rechts’ stond eigenlijk gelijk aan ‘fascistisch’, een woord dat ‘wij’ graag gebruikten om onze tegenstanders te bespugen. Links had idealen. Rechts wilde alleen maar behouden wat we hadden – een spruitjeslucht.

Het gelijk glijdt echter van ‘ons’ af. Meer en meer. We blijken eigenlijk compleet ongelijk te hebben op een groot aantal thema’s. De discussie over integratie wordt nu gevoerd binnen de PvdA. Maar wel te laat en te weinig. Het cultuurrelativisme viert nog steeds hoogtij. De geest van het Vogelarisme hangt boven de partij. Over religie wordt nog steeds gezwegen. God zou voor ons een curiositeit moeten zijn. Over het verrukt slechte onderwijs mompelen we een mea culpa. De discussie over de vrijheid van meningsuiting laten we over aan de VVD. De helpende hand houden we in de zak.

De tobberigheid is alomtegenwoordig. Niemand weet waar we voor staan. Niemand weet wat we willen. Visie is een vies woord geworden. En wie om leiderschap vraagt, ziet een stamelende Hamer op het beeldscherm verschijnen – en zakt langzaam in van schaamte.
Nogmaals, alleen de revolutie binnen de partij kan ons redden. De revolutie of de dood in de pot.