Ik schreef de laatste dagen weinig. De woorden hingen wel in de lucht, maar ik kreeg ze niet te pakken. In mijn hoofd zitten echter meerdere boeken. Groter dan de waan van de dag. Groter dan een column. Groter dan een meninkje…Over God. Over de partij. Over het leven.

Onderwerpen genoeg voor een snelle observatie, voor een blogje. Ten eerste natuurlijk Geert. De manier waarop hij groot gemaakt wordt. Weer zie ik een briljante strategie. Als hij te lang in beeld is geweest als onderhandelaar, als ja-knikker, als regent, dan weet je dat hij weer actievoerder wordt. Dan staat hij ineens op een groot podium op ground zero te oreren. Of nee. Dat zien we niet. We zien hem er heen gaan. We zien honderden camera’s. We zijn zenuwachtige veiligheidsbeambten. Kortom: een vrijheidstrijder die met gevaar voor eigen leven onze vrijheid verdedigt tegen de barbaren.

Zoiets.
Fantastisch beeld.

Geert. We gaan er nog onbedaarlijk om lachen. Dat we daar dagelijks over spraken. Ongelooflijk. Die saaie man met dat rare haar en die idiote ideeën. Maar op dit moment nog niet. Op dit moment moeten we – of we nou willen of niet – de problemen die Geert aansnijdt, opeten. Tegen heug en meug. Maar we moeten de discussies over religie, over integratie, over verschillen voeren. Niet omdat Geert dat wil, maar om dat ons land dat vraagt.

Vandaar dat ik aan iets groters zit te denken. Ik wil me niet wéér ergeren aan de PvdA die niks doet. Niet wéér irriteren aan het simplisme van Geert, de naïviteit van Alexander, de betweterigheid van Femke.

Ik wil een God. Misschien is dat het. Een God die boven ons staat op een natuurlijke manier. Een God die ons arme volk leidt, de nieuwe wereld in. Een God die de grote lijnen in de gaten houdt en zich niet bezig houdt met zeilmeisjes, blondines en grijze muizen op het binnenhof.

Maar hoe? Dat is de vraag. Daarom zag ik wel overal woorden in de lucht, maar kon ik ze niet pakken. Ze zaten allemaal vast. Ze waren vast geplakt op trivia. Op moskeeën. Op politici. Op bemoeials. Op… Op mezelf. Want wat doe ik eigenlijk zelf met mijn eigen cynisme?