Voorbij. Dat was het. Ze was uitgegaan in Haarlem. Nu ging ze terug naar Amsterdam. Dus veegde ze met een doekje haar lippen schoon. Uit haar tas pakte ze een zwarte sluier die ze om haar hoofd knoopte. Ze wisselde haar schoenen, knoopte haar blouse dicht en ging toen weer zitten. Ze keek naar de klok en toen naar de horizon: daar waar heel langzaam de trein naar Amsterdam binnengleed.

Amsterdam is haar gevangenis. Haar cipiers zitten in ronkende taxi’s voor het station. Zo levenslustig als ze station Haarlem binnenliep, zo timide liep ze het station van de hoofdstad uit. Ze deed alles om niet op te vallen, om leeg en geurloos te zijn. Om er niet te zijn.

Toen ze bij de uitgang tegen een homo opliep, lachte ze. Ze haalde de dopjes van haar Ipod uit haar oren om zich te verontschuldigen. Ze boog haar hoofd. Hij boog zijn hoofd (als hij een hoed zou hebben, zou hij hem nu af doen). Een seconde duurde het. Toen stapte ze de taxi in.