Onder een kopieerapparaat in Den Haag vond ik een stuk papier. Erboven stond: toespraak voor New York. In de bovenhoek stond gekrabbeld: hiermee ga ik de wereld versteld doen staan. “13 verdiepingen islamtisch genot dat straks uit de grond wordt gestampt.”

Ik sta hier op een bewogen plek. Ground Zero. Een plek waar het verdriet als stukken beton, bedrading en fundamenten tot ons doordringt. Toen ik hier vorig jaar liep, zei ik nog tegen mevrouw Wilders: wat zou het verschrikkelijk zijn als hier in de buurt een moskee komt. Als verzoening. Ja. Hammehoela. Dat stelletje geitenneukers…

(…)

Maar nu is dat anders. Ik sta hier ineens anders. Verlichter.

[even omhoog kijken, ogen sluiten]

Ik voel mij vandaag, hier, op deze plek, een ander mens.

(…)

[Even een traan wegpinken]

[Publiek weer recht aankijken]

U had het van mij niet verwacht. U had verwacht dat ik mijn woorden met klodders spuug zou begeleiden. Dat ik zou kotsen. Dat ik met zwaaiende armen zou oreren over het kankergezwegl dat de islam is.

Maar nee…

(…)

Vandaag ben ik namelijk moslim geworden.

Ja.

[Heftig ja-knikken]

Ja.

Vandaag, dames en heren, ben ik moslim geworden.

(…)

[ontvang het aarzelende applaus]

En ik kan u zeggen: het voelt heerlijk. Ik kan het iedereen aanraden. De bevrijding. De stroom vreugde die God je schenkt als je echt toetreedt tot Zijn Wereld. Het voelt als een vlieger die danst in de wind op het strand van Wassenaar.

(…)

Het is allemaal begonnen met een droom. Net als Mohamed. Ik moest naar een grot toe. En zonder dat ik het zelf wilde, stond ik ook op. Ik liep zonder te lopen. Ik werd gelopen. God droeg me weg. Nou is het in mijn geval nooit ver weg, want er staat altijd wel een klerenkast in de kamer die me tegenhoudt. Zo ook dit keer. Maar iemand zei: laat me erdoor. Het was mijn stem. Maar ik zei niets.

Toen stond ik onder de douche. Daar voelde ik de haat van me afstromen. Het water gleed het doucheputje in - met daarin de haren van mevrouw Wilders - maar dat terzijde. Toen ik de kraan dicht deed, was ik een ander mens. Uit de douchekop kwam de stem die ik herkende als die van Mohamed: Je bent moslim nu, Geert.

[De zaal inkijken en ja-knikken]

Ja. Dat is een verrassing hè. Dat is nog eens iets anders dan de haatpreek die jullie verwacht hadden. Jullie denken: het moet niet gekker worden. Maar jawel: het wordt nog veel gekker. Ik nodig jullie namelijk uit hetzelfde te doen.

Ja. Each and everyone of you.

De islam is namelijk liefde. De islam is niet de nutteloze liefde van een ochtend-erectie. Nee. De islam is de energie om te leven. De islam is je eten. De islam is alles wat je nodig hebt.

[Lachen zoals de christenen op de EO-dag doen}

Het is echt waar, mensen, U vindt het raar dat ik het zeg. Maar het leven zit vol verrassingen. En dit is een grote. Ik ga namelijk verzoenen. Ik ga namelijk ook mijn naam veranderen in Geert Muhamed.

En ik ben niet de enige. Fleurtje Fatima. Martin Muhamed en Hero Mubarak. Kom even op het podium. Kom even naast me staan. Want, dames en heren, ook zij voelden op diezelfde nacht de liefde van God. Van Allah.

Die liefde drukken we straks uit in een schenking voor het prachtige islamitische centrum dat hier verschijnt. Op deze plek. Op deze mooie plek in het hartje van New York.

Gelukkig komt-ie er ook echt. 13 verdiepingen islamtisch genot dat straks uit de grond wordt gestampt. 13 verdiepingen pure liefde. Verdomd.

Ondanks Barack Obama. Ondanks Jacques Monasch.

Straks staat hier een monument van liefde.

Ik wil jullie allemaal uitnodigen, straks, voor een hapje en een drankje, om samen met mij weer te keren op het goede pad. Alles wat ik ooit gezegd heb, wil ik wegwassen.

[wasgebaren maken]

Ik wil opnieuw beginnen.

(…)

En gelukkig…

[weer naar de hemel kijken]

Geeft God me die kans.

(…)

Ik dank u!