|
Hatseflats. Ik begin voor mezelf |
 Van die nachten. Dat je ineens wakker wordt en je direct al weet: omdraaien heeft geen zin. Toch woel je. Je zweet. Je zucht. Dan sta je uiteindelijk grommend op, loopt wat onwennig door de woonkamer, schenkt jezelf iets in… En dan gaat het licht aan. Op zo’n nacht wist ik het ineens: Ik ga voor mezelf beginnen. Ik ga schrijven.
Ik heb daarna nog heerlijk geslapen, glimlachend. Maar de dag daarna zat er ineens een levensgrote droom in mijn hoofd die alle ruimte in beslag nam. De hele dag vlogen er kroontjespennen voorbij. Schrijven. Schrijven. Schrijven.
Maar dan komt de realiteit. Boem! De hypotheek. De risico’s. De do’s, maar vooral de don’ts.
Als een wurgslang gleden de tegenargumenten zich om m’n nek.
Maar ik had één voordeel. Ik ben deze zomer veertig geworden. Op de helft van je leven. En ja, ‘als je nog ‘ns wat wilt in het leven, moet je het nu doen’. Dat soort clichés flapte ik eruit. Allemaal van die midlife-crisis-oneliners. De één trekt een leren pak aan, werpt zich op een studente van 20 en gaat motorrijden. Ik ga schrijven.
En toch.
Ik heb me door die jungle van clichés, tegenwerpingen en twijfels heen gevochten en heb inmiddels mijn veilige vaste contract aan de wilgen gehangen. Ik ga voor mezelf beginnen. Omdat het kan. Nee. Omdat het moet.
Hatseflats.
Gepost op: 16:32 - 19-08-2010 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (11) |
|
|
