Duitse hippies legden me ooit uit dat er ook zoiets is als ‘fatsoenlijk links’. Het links dat wel kritisch is over het totalitaire. Dat wel van de persoonlijke vrijheid uitgaat, of misschien wel júist van de persoonlijke vrijheid uitgaat. Echte feministen, die net zo’n hekel aan het aanrecht hadden als aan de hoofddoek. Die net zo kritisch zijn over Mohammed als dat ze over de paus waren. Net zo kritisch over Castro als over Franco. Die gelijke standaards hebben wanneer ze het gedrag of de mening van witte en van gekleurde mensen beoordelen.

Jokkebrok-links daarentegen weet altijd wel iets te verzinnen om terreur en geweld goed te praten als de daders maar exotisch genoeg zijn. Als klootzakken van de ene Afrikaanse stam met hakmessen hele dorpen van een andere stam afslachten, komt dat door lukrake koloniale grenzen of economische knechting door witte multinationals.

‘Een gekleurd mens kan namelijk niet slecht zijn, want hij heeft geen ontwikkeld geweten,’ zo heeft de zichzelf antiracistisch noemende kaste bedacht. Als een hond vals is, komt het door zijn baasje. Het betuttelracisme in een notendop.

Een cruciaal strijdpunt van links was ook de seksuele revolutie. Althans, revolutie… bij revolutie denk je eerder aan Roemenië en Iran. Bij revolutie loop je het risico om voor je flikker geschoten te worden door ongeletterde boeren in legerkloffie.

De seksuele revolutie was lekker neuken met bevrijding uit de beknelling van de burgerlijkheid als bonusprijs. Gelukkig was het aanstekelijk. In de westerse wereld brokkelde de hypocriete seksuele moraal af. De christelijke clerus zat met de handen in het haar. Vrouwen mochten en wilden experimenteren. Ze waren seksueel gelijk. Homoseksualiteit werd niet alleen bespreekbaar, maar zelfs omarmd als symbool van de vrijzinnigheid. Het probleem is alleen dat er nauwelijks nog een homo op een linkse partij stemt. Het probleem is ook dat veel van de vroege feministen de persoonlijke vrijheden die ze ooit hebben bevochten en voor geen goud zouden willen inleveren, niet gunnen aan vrouwen met een kleurtje. Die moeten het met heel wat minder doen. En dat is niet erg. Want ze zijn ook niet veel gewend. 

Persoonlijke vrijheden van burgers met moslimouders doen er bij dat soort links niet toe. Gewetensvrijheid of vrijheid van partnerkeuze is iets voor witte mensen. En die moeten zich vooral ook niet bemoeien met de zaken van ‘non-whites’. Het is hún religie, hun ‘aangeboren mening’ over het ontstaan van hemel en aarde. Daar mogen witte mensen zich niet mee bemoeien, schijnt het. Gekleurde mensen die geen genoegen nemen met die aangeboren mening trouwens ook niet. Die zijn minstens even erg. Dat zijn ‘nestbevuilers’ of ‘aandachttrekkers’. Die hebben een persoonlijkheidsstoornis of zijn ‘getraumatiseerd’. Niet getraumatiseerd door de islam natuurlijk, want dat kan niet.

Getraumatiseerd kun je alleen worden van iets westers. Iets blanks.