Datzelfde heb ik met Ahmed Marcouch. Hoewel ik het voor 95% met hem eens ben, mag ik hem graag de islamitische evangelist noemen. Dan zie je hem denken. Je ziet zijn hersenen werken. Je ziet hem schuiven. Ook hij houdt ervan als mensen gewoon zeggen wat ze vinden, zonder al te ingewikkeld te doen. Dat in tegenstelling tot Job Cohen. Die wilde helemaal geen ‘rare praatjes’ toen ik bij hem aan tafel zat. Die vond dat ‘geredetwist’ maar storend. Je zag dat hij blokkeerde. Job heeft er moeite mee als mensen zijn boeltje niet bij elkaar houden.

Maar ik dwaal af. Fatima Elatik is namelijk één van de leukste bestuurders van Amsterdam. Waar de meeste PvdA’ers wat zurig en betweterig zijn, zo is Fatima een knallende schaterlach die nog nadenkt ook.

Bij de meeste bestuurders moet je ook stilzitten en luisteren, met je handen boven de tafel. Bij Fatima is dat anders. Daar mag je lopen. We liepen samen – al pratend – rondjes door de kamer. Ja, we dansten zelfs even. En dat zou precies de essentie van Amsterdam moeten zijn: knallend met elkaar oneens zijn, maar daarna weer een dansje maken.