|
Het is stil. Er vallen wat blaadjes. Het regent. Maar voor de rest is het rondom de PvdA doodstil. Ik wil niet voor de zoveelste keer de zeikerd uithangen, maar er is helemaal geen reden om glimlachend voor je uit te kijken. Integendeel. Het is nu een tijd om jezelf opnieuw uit te vinden. Ikzelf zou zeggen: opheffen en met iets beters komen. Maar goed, ik ben de beroeps zeikerd.
Ik zat te overwegen om een keer geen column voor De Provinciaal te schrijven. Omdat het me raakt, die stilte. Die kutpartij gaat me aan het hart, verdomme. Ik wil vrolijk zijn. Ik wil de lente in mijn hoofd hebben. Ik wil niet zeiken. Dus mocht u alleen opbeurende verhalen over de partij willen lezen, stop dan hier.
De partij is namelijk verCohenisseerd. Ik bedoel daarmee dat de partij wel erg op haar baasje is gaan lijken. Geen ideeën. Geen uitstraling. Geen eloquentie.
Ik geef toe: ik ben een Bossiaan. Wouter Bos was het grootste talent van zijn generatie én een sociaal-liberaal. Hij had visie. Hij sprak mooi (uit zijn hoofd). En hij had die x-factor die in de politiek zo zeldzaam is. Natuurlijk, ook Wouter maakte typische PvdA-fouten. Ook hij had in diverse campagnes van die domme fouten waar wij patent op hebben. Maar hij was wel een man met visie, met charme.
Wouter werd echter opgevolgd door een 62-jarige, kalende, grijze gestalte. Job Cohen. Hij zou met zijn sussende woorden onze redder zijn. Hij zou premier worden. Maar de hele exercitie werd een grote deceptie. Op het partijcongres waar Job het van Wouter overnam, kon het niet duidelijker. Wouter sprak vlammend, geëmotioneerd. Job las wat kromme zinnen voor van een autocue.
Maar is het alleen Job? Nee. Natuurlijk niet. Het zit veel dieper. We hebben geen wenkend perspectief meer. Waarom zou je op ons willen stemmen? Ik heb werkelijk geen idee. Omdat Iedereen meetelt? Nee. Diegenen waar we voor zeggen op te komen, stemmen allang niet meer op ons. Die zwakkere, met die frêle schouders stemt op Geert of Emile. Dat heeft met ons te maken, maar ook met de veranderende wereld. Er waait een andere wind. En wij hebben geen idee hoe we daar op moeten reageren.
Misschien dat ik daarom voor het eerst in mijn leven vreemd ben gegaan. Ik heb Femke gestemd. Omdat zij nadenkt. Dat zie je. Dat voel je. Ze staat open. Ze weet niet alles. Maar je ziet haar een visie ontwikkelen.
Vandaar de volgende suggestie. Doe de deur voor Femke open (ze mag Tofik meenemen). Maar haal ook Wouter terug. Laat hen beiden de partij leiden. Als mooi duo. Laat hen beiden een prachtig wenkend perspectief bieden. Het gaat namelijk om moderniteit. Het nu! Laat ze een horizon schetsen, waarachter een zon verschijnt. Het kan. Verdomme.
Maar of het gebeurt…?
Deze column verscheen eerder in De Provinciaal, PvdA ledenblad voor Noord-Holland
Gepost op: 19:53 - 01-09-2010 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (39) |
|
|