Hun waren beter. Wat moet je meer zeggen? Wil ook niet meer zeggen. Het Nederlands Elftal is weer thuis. Alle welpies, smurfen en wuppies worden weer opgeborgen. Terug naar vandaag. Back to business. Terug naar het lekkere werken.

 

Ja, werken is lekker. Werken. Dat is voor mij als een warm bad middden in de winter. Hoewel ik op mijn vakantie nog steeds ‘connected’ was met een laptop en een mobiele telefoon heb ik zo efficiënt mogelijk ‘mijn ding’ gedaan. Vanochtend mocht ik weer echt los. Helemaal.

 

Maar nadat ik – zoals elke maandag -  mijn Echocolumn had geschreven- wat rond gesurfd had en het Reformatorisch Dagblad had doorgebladerd (dat mij geïnterviewd hadden), was ik eigenlijk wel weer moe.

 

Lekker. Moe. Mooi woord ook. Het staat voor een prettig soort sulligheid die ik associeer met siëstas, hangmatten, Spaanse wijn en nachos.

 

Moe of niet. Ik moet verder. Op 7 juli begin ik bij mijn nieuwe werkgever, Aarsen. Tot die tijd moet ik mijn boek ‘de wethouder’ afmaken. Dat schrijven, maakt me al minder moe. Sterker. Ik ben ineens weer vol energie.