Ik ben een liefhebber. Dat is bekend. Marcouch verenigt beleid, passie, woorden en theater in één lichaam. Hij heeft visie, dat zie je aan zijn droevige ogen. Hij heeft lef. Dat zie je als hij in zijn ski-jack met capuchon over straat struint en een hangMarokkaan in zijn nekvel grijpt. Hij is onorthodox in zijn aanpak. Ik heb zelfs al eens geschreven dat ik hem blind vertrouw.

 

En toch. Er blijft iets wringen. Vooral als hij zijn islam er weer in wil pompen. Nu weer met de Koranlessen op openbare scholen. En een gezellige boerka voor de klas. Je moet er toch niet aan denken. Scheiding van kerk en staat. Hij ziet de scheidslijn niet.

 

De spagaat doet soms pijn. Als Donner zou opperen de dominee weer tot de klas toe te laten, zou ik moord en brand schreeuwen. Nu weet ik het niet. Dus maar even mijn liefdevolle Eddy geconsulteerd. ‘Het gaat erom of de islam voor hem een doel of een middel is’. Dat is inderdaad de essentie. Met een middel kunnen we leven. Het doel moeten we verafschuwen.

 

Ik kon weer verder met mijn opiniestuk. Dat is het nut van Eddy. Briljante ingevingen. Geweldige metaforen. Hij roept. Ik schrijf. Liefdevolle samenwerking.