Van Basten was de schlemiel. Toen ineens de held. Toen toch weer de schlemiel. Het kan snel gaan met je reputatie. Nu de Welpies alweer in de prullenbak liggen, spreken alle analisten van ‘maar één wedstrijd goed gespeeld’.
Een beetje zoals de PvdA. Fortuyn maakte van de partij van Melkert de gekke Henkie van de politiek. De krassen op de ziel liet een partij in ontbinding zien. Maar toen kwam Wouter Bos. Een frisse, jonge vader. Een man van deze tijd. Hij stond stropdasloos op de zeepkist. Hij oreerde. Hij maakte van Balkenende de schlemiel. Voor de PvdA braken er weldadige tijden aan. In 2003 ging het geweldig. In 2006 ging het nog beter. In Amsterdam werd in veel stadsdelen een meerderheid gehaald. De Gemeenteraad telde ineens 20 gretige raadsleden met een rood hart. Jezus. Wat ging de stad mooi worden.
Maar ook dat is inmiddels een herinnering. Het ging vrij snel bergafwaarts. Wouter Bos draaide dat je er dol van werd. Boris van der Ham wilde er zelfs ‘een dynamo tegenaan zetten.’ Dan levert het nog energie op. Duidelijkheid was ver te zoeken. Het dolen was begonnen. 16 zetels in de peilingen waren het gevolg. Het was vijf voor twaalf. Maar niemand die het in de gaten had.
En nu weer omhoog kijken. Niet naar God. Maar naar hogere percentages in de peilingen. We moeten immers positief blijven. Maar toch. Ik heb het gevoel dat Wouter een beetje klaar is. Hij heeft er geen zin meer ‘an’. Die cijfers. Die begroting. Dat vindt-ie leuk. Maar voor de rest. Dat geouwehoer. Die spoeddebatjes. Je ziet hem zuchten.
Zo verging het ook de voorman van de SP. Jan. De voornaam volstond. De beste politicus die we rijk zijn. Hij vertrekt. Gedeeltelijk omdat hij zijn rug niet recht kan houden. Maar gedeeltelijk ook omdat hij er klaar mee is. Ook hij jammerde over het gebrek aan visie. Wanneer worden nou de echt grote zaken besproken? Nooit. Spoeddebatjes gaan alleen over een verkeerd gevallen uitspraak of over een onbetrouwbaar krantenbericht. Wat Rutte, Hamer, Halsema, Van Geel en al die andere politici nou echt willen, blijft onduidelijk. Jan zag het. Jan voelde eens aan zijn rug en draaide zich om. Hij gaat backbenchen.
Moeilijk besluit. Maar wel dapper. Nu de grote Jan zich terugtrekt in zijn eigen worstenmakerij in Oss zal Wouter thuis gaan nadenken. ‘Wat zal ik doen, Bar?’ Hij kijkt naar zijn kinderen. Hij kijkt naar zichzelf. De grijze haren, de groeven in zijn gezicht. Ik heb ooit gelezen dat de werkdag van Wouter van kwart voor zeven tot kwart over twee ’s nachts loopt. Dan is de oververmoeidheid nooit ver weg. Het zal dan ook niet verbazen als hij zegt: steek die hele PvdA maar in je … aktetas.
Of zal hij er nog een zomerrecesje over nadenken?
Ook ik ben klaar. Dit is mijn laatste column op deze website. Mijn contract wordt niet verlengd. De deur staat open. En ik ga. Ik zal misschien nog af en toe een opiniestukje of een boze brief door de brievenbus gooien. Maar meer ook niet. De deur gaat dicht. En dat voelt raar. Dit was toch mijn huis. Mijn columns waren mijn kamers. Alle reaguurders waren mijn huisdieren.
Beetje verdrietig is het wel. Maar goed, zoals mijn zoon ooit zonder zijn Haas en zijn fopspeen moet slapen, zo wist ik dat ik ooit de PvdA Amsterdam gedag moest zeggen. Dat doe ik dus. Met een vriendelijke zwaai en een vrolijke groet,
Marcel Duyvestijn is columnist en liefdevol lid van de PvdA [www.liefdevollid.nl]. Hij schrijft ook columns in De Echo [www.echo.nl] en NU.nl
