'Een fanaticus is iemand die niet van gedachten kan en niet van onderwerp wil veranderen.' Het citaat is van Winston Churchill. Als hij nu geleefd had, zou hij dit zeggen als hij dit kabinet aan het werk ziet. In de Treveszaal dendert het van de testosteron. Allemaal baasjes. Allemaal Rambo’s. Allemaal fanatici.' Een column van Marcel Duyvestijn.

Ik hou van politici die af en toe ook eens de munt omdraaien om te kijken wat daar staat. Ik hou sowieso van mensen die willen nadenken. Die durven te twijfelen. Of soms een hele dag gebruik maken van hun vrijheid van meningloosheid.

Die mens begint schaars te worden. Vooral in dit kabinet wordt standvastigheid nogal eens verward met visie. Twee weken geleden schreef ik over de veertienjarige Sahar die hier tien jaar woont, volledig is geïntegreerd, maar van Gerd Leers toch terug moet naar Afghanistan. Leers zei eigenlijk: het is vervelend voor je meisje, maar regels zijn regels. Leers wil standvastig zijn. De rug recht houden. Niet met de ogen knipperen (figuurlijk dan, want hoe ingewikkelder de materie, hoe meer hij met zijn ogen knippert). De mens doet er niet toe. Het gaat om de regels. Als die maar gehandhaafd worden.

Hard is in. Nuance is uit.

Ik zag het ook bij Halbe Zijlstra, staatssecretaris Hoger Onderwijs. Er zat een glimlach om zijn mond toen hij poseerde voor een bord waarop duizenden handtekeningen stonden van mensen die het niet eens waren met zijn beleid. Hij straalde uit: al zijn het een miljoen handtekeningen, ik zal niet buigen. Of Marja van Bijsterveldt, die graag op het podium ging staan om zich met propjes te laten bekogelen. Dan kon zij streng blijven kijken. Ze liet zien: hier sta ik. Ik ben niet bang. Ik sta hier om orde op zaken te stellen. Of Uri Rosenthal die wilde doen overkomen alsof hij die Ahmedinejad persoonlijk achter zijn bureau had getrokken vanwege de moord op Zahra Bahrami, terwijl hij in de praktijk veel te weinig had gedaan.

Het beeld is belangrijker dan de inhoud.

In tijden van crisis werkt dat, die onbuigzame houding. Denk aan Colijn die als een fanaticus vasthield aan zijn harde gulden. In tijden van onzekerheid hebben mensen behoefte aan strengheid en soberheid. Wij zijn sterk, dus u kunt rustig slapen.

Hard.
Harder.
Hardst.

Dat hoor je ook bij mensen die zeggen dat ze op Geert Wilders stemmen. ‘Hij doet er tenminste iets aan.’ Wát hij er aan doet, is ze vaak niet bekend. Geert straalt uit dat hij het ‘spuugzat’ is en dat hij ergens een botte bijl bij een wortel legt. Waarin maakt eigenlijk niet uit.

Rambo wint van Socrates.
Spieren winnen van woorden.
Antwoorden winnen van vragen.

Om af te sluiten met Churchill: "Trotse mensen verdwalen liever dan de weg te vragen.'