Ik hou van je. Dat weet je. (Ik zou je nu het liefst even willen omhelzen). We houden allemaal van je. Verdikkie. Je zwaaien. Je lach. Je moeder. Je hebt iets. Iets sympathieks. En toch. Die liefde is niet onvoorwaardelijk. Er zijn grenzen. Als jij bijvoorbeeld Nederland wilt teruggeven aan de Nederlanders vraag ik me af over welke Nederlanders je het dan hebt. En nu je zelfs een hardcore liberaal standpunt over de koopzondag loslaat voor één fundamentalistische christenstem, begin ik ongemakkelijk op mijn stoel te draaien.

Ik had dat al eerder met die lompe klompendanser uit Venlo. Het moet toch een gruwel zijn om jezelf te laten gedogen. Geert is de eigenlijke premier. Jij bent zijn marionet. Misschien moet ik het maar een keer duidelijk zeggen. Ik weet dat je moeder dat ook tegen je zegt. Luister naar haar.

Pragmatisme. Je zit dit – hoofdschuddend - te lezen, terwijl het antwoord al tussen je lippen sijpelt. Wheelen en dealen. Onderhandelen. Geven, nemen. Zo gaat dat in de politiek. Op zoek naar meerderheden.

En toch. Als je ’s nachts in je oranje pyjama in je blauwe bed ligt, denk je terug aan de zomer van 2010. Femke die over je knie aaide. Alexander en Job die armen om je schouder legden. Jullie dronken rosé. Jullie aten saté. Je keek om je heen en je wist: dit zijn mijn Paarse vrienden. Bij hen voelde je je prettig.

Maar je koos niet voor Paarsplus. Je ging verder met een zeer conservatieve herenclub. En nu reken je ook nog de mannenbroeders van de SGP tot je vrienden. Hebben we echt nog met dezelfde Mark te maken die we kennen van vroeger, toen je met mooie Melanie een manifestje schreef waarin jullie het politieke midden zochten?

Het is nog niet te laat, Mark. Femke kan nog steeds je vrouw worden. Je kunt nu nog terug. Laten we dit weekend even samenkomen. Dan klussen we met z’n tweeën een kabinet in elkaar waar iedereen van gaat juichen.

Wees niet bang dat je premier wordt van een links kabinet. We kunnen bijvoorbeeld een geloofwaardige CDA’er meenemen. Daar zijn er niet zo heul veul meer van. Maar iemand als Jan Kees de Jager is makkelijk los te weken. Van je eigen VVD nemen we Edith en Melanie mee. En Paul de Krom, maar dan op integratie, met Ayaan als staatssecretaris Islam.

De PvdA schuift dan Wouter Bos weer naar voren. Aan de andere kant zullen Femke en Alexander op het bordes staan. Leuke mensen. Uit leuke partijen.

Enfin, Mark. Zie maar wat je doet. Nogmaals: mijn liefde gaat ver. Sterker nog: ik doe het niet voor mezelf. Ik doe het voor jou. Ik wil dat jij gelukkig worden. Als jij echt gelukkig bent, dan zijn wij het ook.

Zal ik alvast een tafeltje reserveren in Des Indes? (En als je Melanie mee wilt nemen, kan dat natuurlijk)

Een liefdevolle groet,