|
Rob Ruijgh en de Jonge Socialisten |
Veel PvdA’ers hangen deze zomer aan het strand. Klaar. Moe. Het was een ingewikkeld jaar. Ook Job Cohen zal in z’n rode zwembroek terugkijken op een periode waarin hij van held wegzakte tot ploeteraar. God, wat was hij groot, destijds. Hij hoefde niet eens wat te zeggen. Alleen wat zalvende gebaren. Een beetje zwaaien. Je had Jezus Christus. Johan Cruijff. En je had Job Cohen. Allemaal verlossers. Van die drie was Job de grootste.
(…)
Das war einmal.
Toen trad het verval in. Job werd bleek. Hij keek ongelukkig uit zijn ogen door de precisiebombardementen op zijn kennis en kunde. Het was een ellendige poppenkast. Hij leek een beetje op Robert Gesink die hoofdschuddend op de Tourmalet moest lossen.
Ikzelf heb hem nog een trap na gegeven op een moment dat hij net een beetje uit het dal opklom. Samen met oud-voorzitter Michiel van Hulten hadden we tegen een journalist gezegd dat hij maar moest vertrekken. Ik had opgeroepen hem uit zijn lijden te verlossen. God, het was niet netjes. Misschien zelfs vals. Maar soms flap je er dingen uit die je beter voor je kunt houden. Hierdoor is mijn hele PvdA-carrière naar de klote. Maar goed, zo gaat dat.
En toch. Ik hoop dat niet alleen Job nadenkt deze zomer. Maar dat alle PvdA’ers naar de horizon zullen staren, om daar een stip te ontwaren. Denken. Praten. Dromen. Over de koers. Al kijken ze alleen even naar Robert Gesink –die, zoals Maarten Ducrot dat uitdrukt- ondersteboven op zijn fiets zit. Dat is de PvdA. Het vehikel is uitstekend. Dat is de sociaaldemocratie. Daar kun je uitstekend op fietsen. Maar kennelijk heeft de PvdA ‘niet de goede benen’.
We hebben echter ook Rob Ruijgh. Een jongeling. Die klimt lachend met de beste mee. Er is dus toekomst. En zo is er ook voor de PvdA een toekomst. Ik spreek de laatste tijd veel Jonge Socialisten die op alle fronten goed zijn. Het zou dus goed zijn als Job zich laat masseren door een sterke JS’er. De toekomst der natie. Laat je banden vullen. Gooi je bidon vol met hun energie.
Mocht het niet lukken je op te laden, is het verstandig dat je je helpers laat gaan. Als je niet eens meer het rode rugnummer krijgt, voor strijdvaardigste renner, dan is het einde nabij. Dan laten we Lodewijk Asscher fietsen. Fris. Slim. En sterk. Of –beste Job- wil je dat de PvdA in de tussentijd zoveel tijd verliest dat we de volgende etappe kansloos zijn voor het algemeen klassement.
Gepost op: 13:52 - 22-07-2011 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (2) |
|
|
