Vorig jaar mocht ik Dieuwertje Blok interviewen. Voor mij al een eer. Maar voor mijn kinderen was ik daardoor in één klap een held. Dieuwertje praat namelijk dagelijks met Sinterklaas, de belangrijkste man in hun leven. Sterker nog: ik kreeg vandaag te horen: ‘Pap, jij bepaalt niet of ik mijn schoen mag zetten. Dat bepaalt Dieuwertje Blok.’ Hij legde een dwingende hand op mijn schouder.
Een tijdje zag ik Dieuwertje weer, bij de boekpresentatie van Karina Schaapman. Omdat ik vooraan stond met mijn kinderen, kregen zij een hand over hun hoofd. Van Dieuwertje. Allebei keken ze haar met open mond aan, alsof ze zojuist de liefde van hun leven zagen.
Zaterdag kwam Sinterklaas ook in Amsterdam aan. Zonder Dieuwertje. Maar wel met honderden Pieten. En dat was voor sommige mensen reden om te demonstreren. Ze droegen T-shirts met: ‘Zwarte Piet is racisme’. Hoewel het een tamelijk idiote tekst is, mag dat. Die vrijheid heb je. Daar dacht de politie echter anders over. Die arresteerde de demonstranten met harde hand. Wat er precies gebeurd is, weet ik niet. Verstoorden ze echt de optocht of was het –zoals ze zelf verklaren- een vreedzaam protest?
Zojuist hoorde ik mezelf zingen: ‘Hij is dan wel zwart als roet, hij meent het toch goed.’ Ik zal binnenkort Dieuwertje eens bellen om te vragen hoe ik die zin moet duiden.
Deze column verscheen eerder in De Echo
Gepost op: 21:06 - 15-11-2011 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (0) |
|
|
