Was het een midlife crisis? Toen ik een boterham met kipkerry salade voor tussen de middag stond te smeren, er één kind huilde (geen idee waarom) en de ander dreinde, gingen mijn ogen hangen. In mijn buik voelde ik een onaangenaam gevoel. Mijn vrouw liep in haar ochtendjas, heur haar nog in een waaier. Onvrede. Dat voelde ik. Was dit het leven? Is dit alles?

Ik ben een tevreden mens. Blije eikel zelfs. Maar op z’n tijd kan ik genieten van een flinke dip. Mooi zwart is niet lelijk en een mooie zwarte wolk die boven je ontbijt hangt als je naar je werk moet, terwijl iedereen op vakantie is, is mooi om te zien. Filmisch misschien. Het is een ingrediënt voor veel films. De ontevreden dertiger die zich bekneld voelt door zijn huwelijkse leven.

 

Je zucht. Je haalt adem. Je voelt een traan opkomen, maar beheerst je (je bent toch een man). Dan start je de auto en hoor je Rob Trip. Radio Één journaal. En dan vliegt die zwarte wolk zo weer over. Maar Rob houdt er mee op. En dat voelde ik vanmorgen misschien extra hard.