|
Zes menschen aan een tafel |
Collectieve gezelligheid. Kerstliederen. Samen drinken. Samen eten. En samen de kerstboom beminnen. Ik word er opstandig van. Tegendraads. Ik ben echt een lieve, meegaande jongen. Maar als de weeïge klanken van ‘Do they know it’s christmastime’ klinken, ben ik weg.
Sowieso. Dat nummer. Het gaat over Afrika. En dan vragen al die zangers zich af of die arme negers sowieso wel weten dat het kerstmis is. ‘And there won't be snow in Africa this Christmas time.’ Manmanman. Ook dat nog. Geen sneeuw.
Maar dat terzijde.
Ik word dus opstandig. Ik wil botsen. Ik wil rechts inhalen. Ik wil de mevrouw van de Albert Heijn kussen. Ik wil …
Iets doen wat mijn opstandigheid kan dempen. Het plan is nu om een diner te organiseren. Bij mij thuis. Ik heb een tafel met zes stoelen. Eentje voor mezelf. Dus ik wil vijf gasten uitnodigen die vreselijk gaan botsen.
Eerst dacht ik dat het wel aardig was om vijf ex-en uit te nodigen. Aangezien ik val op mondige types is dat een feestelijke optie. En toch. Het risico dat ze samenspannen is groot.
Tweede optie. Vijf aanstaande bruiden aan één tafel. (…) De kans dat het uitmondt in een catfight is aanwezig. Maar misschien mondt het ook wel uit in een groepsbruiloft. Ik geloof niet dat ik de aantrekkingskracht heb die Anton Heyboer had, maar niets is onmogelijk.
Iets minder explosief. Ik nodig vijf mensen uit. Die elkaar niet kennen. Die ook niks met elkaar gemeen hebben, behalve dan dat ze mij kennen. Samen eten. Samen drinken. Samen de kerstboom beminnen.
(…)
In het nieuwe jaar ga ik de uitnodigingen sturen.
Gepost op: 15:26 - 24-12-2011 |
|
|
|
Reacties op dit bericht (4) |
|
|
